บทที่ 210 พายุตั้งเค้า สายลับปรากฏกาย

ราตรีมืดมิดดั่งสีหมึก กลืนกินค่ายหม่าเตาทั้งค่ายไว้ในความมืดมิด หลังจากการโต้เถียงที่จบลงอย่างไม่เป็นสุขในหอประชุม หลี่เถี่ยซานและจางหยวนต่างก็แยกย้ายกลับที่พักของตนเอง

ห้องของจางหยวนดับไฟไปนานแล้ว เจ้านอนแผ่อยู่บนเตียง ดวงตาจ้องมองหลังคาที่มืดสนิท พลิกตัวไปมา นอนไม่หลับเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความบ้าคลั่งของซ่งเหมี่ยวยังคงลอยวนเวียนอยู่ตรงหน้าเขา ไปปล้นค่ายชิงเฟิงรึ เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี

เขาเป็นพรานป่าโดยกำเนิด เข้าใจกฎแห่งป่าเขาดีที่สุด และก็เข้าใจดีที่สุดว่าสัตว์ป่าชนิดใดที่พอจะตอแยได้ และเสือร้ายตัวใดที่ต้องเดินอ้อมให้ไกล ค่ายชิงเฟิง ในสายตาของเขา ก็คือเสือร้ายข้ามถิ่นที่ยึดครองเขาหูวัวไว้ เขี้ยวเล็บของมันถูกลับจนแวววับมานานแล้ว ส่วนซ่งเหมี่ยว ก็เป็นเพียงหมาบ้าที่ถูกต้อนจนจนมุม รู้แต่จะเห่าหอนและกัดมั่วซั่ว

อีกด้านหนึ่ง หลี่เถี่ยซานกลับถึงเรือนพักของตนเอง แต่กลับไม่รีบร้อนพักผ่อน เขานั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง เช็ดมีดสั้นเล่มหนึ่งอย่างใจเย็น ใบมีดบางเฉียบดั่งกระดาษ คมกริบส่องประกายเย็นเยียบ เป็นเครื่องมือหากินที่เขาใช้รักษาชีวิตมาตั้งแต่สมัยยังเป็น “นักล้วง” (ขโมย) ทำอาชีพนี้ ตาต้องไว ใจต้องนิ่ง มือต้องนิ่ง และที่สำคัญที่สุด ต้องรู้จักว่าเมื่อไหร่ควรหยุดมือ เมื่อไหร่ควรหนีเอาตัวรอด

การมาเป็นโจรป่า ก็แค่เปลี่ยนสถานที่กินข้าว หลักการก็เหมือนเดิม แต่วันนี้ เขาและหยิบมีดสั้นที่ไม่ได้ใช้มานานเล่มนี้ออกมาเช็ดถูราวกับถูกผีสิง แสงไฟสั่นไหว สะท้อนใบหน้าอันชาญฉลาดของเขาให้สว่างบ้างมืดบ้าง เขาคิดมากกว่าจางหยวน และคิดได้ลึกซึ้งกว่า