บทที่ 211 แทนที่จะนั่งรอความตาย สู้เสี่ยงดวงดูสักตั้งดีกว่า

เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันดัง “เปรี๊ยะ” กระโดดเต้นอย่างไม่สงบ ส่องกระทบใบหน้าที่ตึงเครียดของจางหยวนจนเห็นสันกรามชัดเจน เขาฟังจนจบด้วยความเงียบงัน ในดวงตาที่หรี่ลงเป็นนิจคู่นั้น เผยให้เห็นประกายแสงที่น่าสะพรึงกลัว “คำพูดของเจ้าลิง เชื่อถือได้รึ” เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับก้อนหินหยาบสองก้อนเสียดสีกัน

“ข้าเอาหัวเป็นประกัน” หลี่เถี่ยซานกล่าวอย่างหนักแน่นเด็ดขาด “ค่ายชิงเฟิง ได้เอาดาบมาพาดอยู่บนคอของพวกเราแล้ว”

จางหยวนเดินช้าๆ ไปที่โต๊ะ ปักดาบใหญ่ที่ขัดจนเงาวับในมือลงบนโต๊ะดัง “ปัง” ตัวดาบสั่นหึ่งๆ สะเทือนจนชามชาหยาบๆ บนโต๊ะกระดอนขึ้นมา เขาไม่พูดอะไรอีก แต่บรรยากาศที่กดดันถึงขีดสุดในห้อง แทบจะทำให้คนหายใจไม่ออก หลี่เถี่ยซานสัมผัสได้ชัดเจนว่า สิ่งที่แผ่ออกมาจากตัวจางหยวน คือความบ้าคลั่งของคนที่ถูกต้อนจนจนตรอก

“ซ่งเหมี่ยวไอ้โง่นั่น...” จางหยวนเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาในที่สุด ทุกคำล้วนเจือไปด้วยกลิ่นคาวเลือด “มันจะลากพวกเราทุกคนลงน้ำไปด้วย!”

“ด่ามันตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร มันลงไปอยู่ในน้ำแล้ว และกำลังดึงขาพวกเราให้จมลงไปพร้อมกัน” หลี่เถี่ยซานเดินไปนั่งตรงข้าม รินชาเย็นชืดให้ตัวเอง ดื่มรวดเดียว ความเย็นทำให้เขาสติตื่นตัว “น้องสาม เจ้าลองคิดดู ค่ายชิงเฟิงบุกมาถึงหน้าบ้านแล้ว แสดงว่าเตรียมตัวมาพร้อมสรรพ เจ้าคิดว่าลำพังแค่พี่น้องไม่กี่ร้อยคนที่หิวโซจนหน้าท้องติดแผ่นหลังอย่างพวกเรา จะต้านทานไหวรึ”