บทที่ 212 ค่ายหม่าเตาขอสวามิภักดิ์? ของขวัญชิ้นใหญ่ที่มาส่งถึงที่!

ค่ายชิงเฟิง สนามฝึกซ้อมหลังเขา แดดจัดจ้าอยู่กลางศีรษะ ฝุ่นตลบฟุ้งกระจาย

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!” ทหารใหม่หลายร้อยนายเปลือยท่อนบน เหงื่อผสมกับดินโคลน วาดลวดลายที่ดูดุดันลงบนร่างกาย เสียงคำรามของพวกเขารวมกันเป็นกระแสธาร ดังก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขา

เฉินซานหยวนราวกับหมีดำที่กำลังหงุดหงิด เดินตรวจตราไปมาในแถว ในมือถือไม้หวายฟาดลงบนก้นของใครบางคนที่ทำท่าทางผิดเพี้ยนเป็นครั้งคราว เกิดเสียงดัง “เพี๊ยะ” ใสกังวาน “ยกหอกขึ้นอีกสามนิ้ว! เจ้ามาปักผ้าหรือไง!”

“ยืดเอวให้ตรง! ไม่ได้กินข้าวมาหรือ!”

บนเวทีสูง จ้าวเหิงและถานไถหมิงเลี่ยยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ มองดูภาพเหตุการณ์ที่ร้อนแรงเบื้องล่าง กองทัพที่เคยประกอบขึ้นจากผู้ลี้ภัยและผู้หิวโหย กำลังถูกเคี่ยวกรำให้กลายเป็นทหารผ่านศึกที่เก่งกาจด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า