บทที่ 213 จริงหรือเท็จ ลากไปเดินเล่นในโรงงานเดี๋ยวก็รู้

ภายในหอประชุม เปลวเทียนสั่นไหว ทอดเงาของทุกคนลงบนผนังเป็นรอยยาวเหยียด แกนนำของค่ายชิงเฟิงนั่งล้อมวงกัน บรรยากาศในอากาศอบอวลไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มีทั้งความหนักอึ้งตึงเครียดราวกับง้างธนูจนสุดสาย และก็มีความตื่นเต้นที่ยากจะกดข่มซ่อนอยู่

“ยอมจำนนลวง! ต้องเป็นการยอมจำนนลวงร้อยเปอร์เซ็นต์!” ถานไถหมิงอวี่เป็นคนแรกที่อดรนทนไม่ไหว ตบโต๊ะดังปัง สะเทือนจนถ้วยชาศกระโดดขึ้นมา “พี่ใหญ่ พี่เขย! พวกท่านลองคิดดู! พวกเราเพิ่งจะสับคนของพวกมันไปสองร้อยคนเมื่อกี้นี้เอง แล้วพวกมันจะวิ่งร้องห่มร้องไห้มาขอพึ่งใบบุญพวกเราตามหลังมาติดๆ เนี่ยนะ? ใต้หล้านี้มีเรื่องดีงามแบบนี้ที่ไหนกัน! ไอ้หลานเต่าซ่งเหมี่ยวนั่นมันร้ายลึก นี่ต้องเป็นกับดักที่มันวางไว้แน่ๆ กะจะหลอกให้พวกเราลงเขาไป แล้วจัดการรวบหัวรวบหางทีเดียว!”

น้ำลายของเขาแตกฟอง เส้นเลือดที่คอปูดโปน เห็นได้ชัดว่าโกรธจัด เฉินซานหยวนก้มหน้า พูดเสียงอู้อี้สนับสนุน “รองหัวหน้าพูดมีเหตุผล เรื่องนี้มันราบรื่นเกินไป ราบรื่นจนทำให้คนรู้สึกขนลุก หากพวกเราส่งคนไปเจรจา แล้วเกิดถูกพวกมันจับไว้เป็นตัวประกัน ถึงตอนนั้นคงทำอะไรไม่ถูกแน่”

บนที่นั่งประธาน ถานไถหมิงเลี่ยสีหน้าเรียบเฉยดุจผิวน้ำ นิ้วมือเรียวยาวเคาะเบาๆ บนโต๊ะเป็นจังหวะ “ต๊อก ต๊อก” เสียงเบาๆ ที่เคาะจนคนใจสั่น เขาไม่ได้พูดอะไร สายตาหันไปทางจ้าวเหิง

จ้าวเหิงดูสงบนิ่งมาก เขาอ่านข้อมูลที่โซ่วโหวส่งมาใหม่อีกครั้งอย่างละเอียด ปลายนิ้วลูบเบาๆ บนชื่อของหลี่เถี่ยซานและจางหยวน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น “ความกังวลของหมิงอวี่และซานหยวน ถูกต้องแล้ว”