บทที่ 214 อยากเข้าค่ายชิงเฟิง? ต้องมีใบเบิกทางเสียก่อน

ค่ำคืนมืดมิดดั่งสีหมึก ลมภูเขาพัดกรรโชกเข้าไปในซอกเขา ม้วนก้อนหินและใบไม้แห้งปลิวว่อน เกิดเสียง “วู้ๆ” หวีดหวิว เงาดำสองสายกำลังนั่งยองๆ หลบลมอยู่หลังก้อนหินใหญ่ รอคอยอย่างกระวนกระวายใจ พวกเขาคือหลี่เถี่ยซาน รองหัวหน้า และจางหยวน หัวหน้าสาม แห่งค่ายหม่าเตา

พวกเขาสลัดหลุดจากสายสืบของซ่งเหมี่ยว แล้วคลำทางในความมืดมาจนถึงจุดนัดพบแห่งนี้ ในใจราวกับแขวนถังน้ำสิบห้าใบ ขึ้นๆ ลงๆ ไม่สงบสุข ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ใจก็ยิ่งหนาวเหน็บลงเท่านั้น

จางหยวนหนาวจนกระทืบเท้าไม่หยุด พ่นลมหายใจสีขาวใส่มือตนเองไม่ขาด “พี่รอง ท่านว่าคนของค่ายชิงเฟิงจะมาจริงๆ หรือไม่ ไม่ใช่ว่าหลอกพวกเรามาเล่นหรอกนะ อากาศผีเข้าแบบนี้ ขืนรอต่อไปมีหวังแข็งตายกันพอดี”

“หุบปาก แล้วรอ” หลี่เถี่ยซานตวาดใส่ แต่คิ้วที่ขมวดแน่นและสายตาที่คอยมองเข้าไปในป่าลึก ก็ยังเปิดเผยความร้อนรนในใจของเขา เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของพี่น้องร้อยกว่าคน จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร

ในขณะที่จางหยวนกำลังจะหมดความอดทน ในป่าอีกฟากหนึ่งของซอกเขา ก็มีเสียงนกฮูกร้องสั้นๆ สามครั้งดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน “กุ๊ก! กุ๊ก! กุ๊ก!”