บทที่ 215 ข้าหลวงมณฑล? น้ำบ่อนี้ชักจะลึกขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

เมื่อคำว่า “ข้าหลวงมณฑลชิงโจว” (เจ้าเมืองชิงโจว) สี่คำนี้หลุดออกมาจากปากของหลี่เถี่ยซานอย่างไม่หนักไม่เบา ลมหายใจของเฉินซานหยวนก็ชะงักไปครึ่งจังหวะ ลมราตรีพัดผ่าน ป่าไม้ส่งเสียงดังซ่าๆ แต่เขากลับราวกับไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกเลย

ข้าหลวงมณฑล! โจววั่ง! นั่นคือจักรพรรดิในท้องถิ่นที่ปกครองดินแดนหนึ่งมณฑล เป็นขุนนางชายแดนที่มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายผู้คนนับแสนคนอย่างแท้จริง!

การคาดการณ์ทั้งหมดที่ค่ายชิงเฟิงทำไว้ก่อนหน้านี้ ล้วนคาดเดาว่าผู้หนุนหลังของซ่งเหมี่ยวคงเป็นเพียงขุนนางผู้ช่วยสักคนในที่ว่าการมณฑล อย่างมากที่สุดก็แค่สมุห์บัญชีหรือนายอำเภอ การที่โจรป่าสมคบคิดกับขุนนางท้องถิ่น เป็นกฎระเบียบเน่าเฟะที่รู้กันดี ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ใครจะไปคิดว่า ไอ้สารเลวซ่งเหมี่ยวผู้นี้ จะกระโดดไปกอดขาข้างที่ใหญ่ที่สุดเข้าให้แล้ว!

นี่ไม่ใช่การสมรู้ร่วมคิดธรรมดาแล้ว แต่ซ่งเหมี่ยวคือสุนัขที่ข้าหลวงเลี้ยงไว้ในเขตชิงโจวชัดๆ!

เปลือกตาของเฉินซานหยวนกระตุกอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อบนใบหน้าที่มักจะไร้อารมณ์ของเขาเกร็งแน่นขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจ้องเขม็งไปที่หลี่เถี่ยซาน เสียงแห้งผากราวกับจะเกิดประกายไฟ “เจ้าเอาชีวิตของตัวเองมาล้อเล่นกับข้าอยู่รึ”