บทที่ 216 ยกโขยงมากันหมด? มาหาที่ตาย

ค่ายชิงเฟิง หอประชุมใหญ่ ลมยามค่ำคืนพัดกรูเข้ามาทางประตูใหญ่ที่เปิดอ้า เป่าเปลวเทียนให้วูบไหวไปมา เงาคนบนผนังเต้นระบำราวกับภูตผีที่แยกเขี้ยวกางกรงเล็บ

เมื่อเฉินซานหยวนพาหลี่เถี่ยซานและจางหยวน พร้อมกับข่าวน่าตกตะลึงสะเทือนฟ้าดินกลับมาถึงค่าย บรรยากาศทั่วทั้งหอประชุมก็ราวกับถูกสูบอากาศออกไปจนหมด สิ้น สู่ความเงียบสงัดดั่งความตาย

“ผู้ว่าราชการมณฑลชิงโจว โจววั่ง?” ถานไถหมิงเลี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ขาเก้าอี้ไม้ขูดกับพื้นหินเกิดเสียงเสียดสีบาดหู บนใบหน้าที่มักจะเด็ดเดี่ยวและสุขุมของเขา ปรากฏสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่สุดที่หาได้ยากยิ่ง

ถานไถหมิงอวี่ที่อยู่ข้างๆ วางมือลงบนด้ามดาบแล้ว ข้อนิ้วกำแน่นจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ รอยยิ้มขี้เล่นไม่ยี่หระหายไปอย่างไร้ร่องรอย

จ้าวเหิงที่นั่งอยู่ข้างตำแหน่งประธาน เมื่อได้ยินคำว่าผู้ว่าราชการมณฑลชิงโจว (ชิงโจวซื่อสือ) ก็ตกใจเล็กน้อยเช่นกัน ตามความทรงจำที่แตกกระสานซ่านเซ็นของเจ้าของร่างเดิม ราชวงศ์ต้าอวี๋ใช้ระบบมณฑลปกครองอำเภอ ไม่ใช่ระบบจังหวัดและอำเภอ “ซื่อสือ” (ผู้ว่าราชการ/ข้าหลวง) คือขุนนางฝ่ายปกครองสูงสุดของมณฑลหนึ่ง ขุนนางผู้ครองชายแดน กลับเลี้ยงโจรป่าไว้เป็นกองกำลังส่วนตัวในอาณาเขตของตนเอง โจววั่งผู้นี้ ตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่ ก่อกบฏรึ?