บทที่ 217 จุดจบของซ่งเหมี่ยว อย่าหวังว่าจะรอดไปได้แม้แต่คนเดียว

เมื่อถานไถหมิงเลี่ยพูดจบ เขาก็หันไปมองจ้าวเหิงที่เงียบมาโดยตลอด จ้าวเหิงพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย สัญชาตญาณในสนามรบและความสามารถในการบัญชาการของพี่ชายภรรยาผู้นี้ สมคำร่ำลือจริงๆ การวางแผนครั้งนี้ รอบคอบยิ่งกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เสียอีก

ในตอนนี้เอง จ้าวเหิงจึงค่อยๆ เอ่ยปาก ถามไปยังร่างผอมเกร็งที่มุมห้อง “โซ่วโหว คนที่ข้าให้เจ้านำตัวไปล่วงหน้า เข้าประจำที่แล้วหรือยัง”

ชายฉกรรจ์ที่ชื่อโซ่วโหว ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ตอบเสียงเข้ม “เรียนท่านอาจารย์ ตามคำสั่งของท่าน ยอดฝีมือหน่วยหน้าไม้กลเทวะห้าสิบคน ได้ประจำการซุ่มซ่อนตัวอยู่บนหน้าผาทั้งสองฝั่งของช่องแคบฟ้า (อีเสี้ยนเทียน) เรียบร้อยแล้วเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนขอรับ!”

คำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งห้องตกตะลึง โดยเฉพาะหลี่เถี่ยซานและจางหยวนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ทั้งสองเงยหน้าขวับ จ้องมองจ้าวเหิงตาค้าง ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ

ค่ายชิงเฟิง... คาดการณ์ไว้แล้วว่าซ่งเหมี่ยวจะไล่ตามมาอย่างนั้นรึ กระทั่งจะวางกับดักที่ไหน ใช้วิธีการใดสังหารศัตรู ก็จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง! นี่ที่ไหนจะเป็นโจรป่า นี่มันแม่เอ๊ย เทพเซียนกำลังวางแผนเล่นงานมนุษย์เดินดินชัดๆ!