บทที่ 218 รวบรวมค่ายหม่าเตา พลังอำนาจพุ่งทะยาน

โล่ใหญ่ของทหารชั้นยอดค่ายชิงเฟิง กระแทกดาบและกระบี่ของพวกมันกระเด็นออกไปอย่างง่ายดาย ปลายหอกยาวที่แทงลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างโล่นั้น แม่นยำและถึงแก่ชีวิต แทงทะลุหน้าอกของพวกมันอย่างไร้ความปรานี เลือดสดๆ สาดกระเซ็น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังต่อเนื่อง สิ่งที่เรียกว่าการต่อสู้ ตั้งแต่เริ่มต้น มันก็คือการสังหารหมู่อย่างเลือดเย็น

ซ่งเหมี่ยวหวาดกลัวจนขีดสุด มือเท้าเย็นเฉียบ เขาได้แต่มองดูลูกน้องของตนเองล้มลงเป็นแถบๆ ราวกับฟางข้าว ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามขบวนทัพไม่เสียรูป แทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย เขารู้ว่า หากยังสู้ต่อไป คนของเขาทั้งหมดที่มีอยู่ ถมลงไปเท่าไหร่ก็ไม่พอ

“ถอย! ถอยไปทางทิศตะวันออก!” ซ่งเหมี่ยวกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว กระชากบังเหียนม้ากลับหลัง เล็งเห็นช่องเขาแคบๆ ทางทิศตะวันออก คิดจะมุดหนีเข้าไปโดยไม่ลังเล ทหารแตกทัพที่เหลือของเขา ก็ราวกับสุนัขจนตรอกที่เห็นผี ล้มลุกคลุกคลานหนีตามเขาเข้าไปในช่องเขา

ถานไถหมิงอวี่เห็นดังนั้น ก็หัวเราะเสียงดังลั่น “คิดจะหนี? ไม่มีทางซะหรอก! ตามไป! ต้อนเป็ดพวกนี้ เข้าไปใน ‘ช่องแคบฟ้า’ ให้หมด!” เขาจงใจชะลอฝีเท้าในการไล่ล่าลง ค่อยๆ ตามไปอย่างไม่รีบร้อน ราวกับคนเลี้ยงสัตว์ที่ชำนาญ ต้อนคนร้อยกว่าคนที่เหลือของซ่งเหมี่ยว เข้าไปในช่องเขาแห่งความตายนั้นจนหมดสิ้น ไม่มีตกหล่นแม้แต่คนเดียว

“ช่องแคบฟ้า” ภูมิประเทศสูงชันอันตราย สองข้างเป็นหน้าผาสูงชันที่ปีนป่ายไม่ได้ ตรงกลางมีเพียงทางเดินแคบๆ ที่พอให้คนเดินเรียงกันได้แค่สองสามคน ซ่งเหมี่ยวพาเศษเดนทหารที่เหลือหนีเข้ามาในช่องเขา เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าสลัดพวกที่ไล่ตามมาได้ชั่วคราว