บทที่ 219 ลูกเมียและเตียงเตาอุ่น

ศึกเดียวราบคาบทั้งค่ายหม่าเตา ชื่อเสียงและบารมีของค่ายชิงเฟิงพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทว่า หลังจากชัยชนะอันรุ่งโรจน์นี้ สิ่งที่ตามมากลับไม่ใช่เปลวเพลิงสงครามที่ลุกไหม้ต่อเนื่องอย่างที่จินตนาการไว้ แต่กลับเป็นฤดูหนาวอันยาวนาน

หิมะที่ตกหนักราวกับขนห่านโปรยปรายลงมาทั้งวันทั้งคืน ปกคลุมเทือกเขาหูวัวทั้งลูกจนกลายเป็นสีเงินขาวโพลน “ถนนปลอดภัย” ที่เคยคึกคักไปด้วยรถม้าและผู้คน ซึ่งนำพาความมั่งคั่งมาสู่ค่ายชิงเฟิงอย่างไม่ขาดสาย บัดนี้ถูกหิมะหนาทึบกลบฝัง ตัดขาดการสัญจรโดยสิ้นเชิง

หน่วยลาดตระเวนของค่ายไม่ต้องออกไปตากลมกินน้ำค้างที่ถนนหลวงอีกต่อไป โรงงานน้ำตาลก็หยุดงานลงเนื่องจากอ้อยหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว ค่ายชิงเฟิงที่จอแจมานานหลายเดือน ดูเหมือนจะเงียบสงบลงอย่างกะทันหันพร้อมกับหิมะที่ตกลงมา

จ้าวเหิงได้เพลิดเพลินกับความว่างเว้นที่หาได้ยากยิ่งนี้ เขาไม่ต้องเปลืองสมองเรื่องเสบียงอาหารและอาวุธยุทโธปกรณ์อีก และไม่ต้องคอยระวังตัวแจจากลูกธนูทั้งในที่ลับและที่แจ้งของศัตรู ทุกวันนอกจากจะไปตรวจตราค่ายช่างฝีมือและค่ายทหารใหม่ตามกิจวัตรแล้ว เวลาที่เหลือเขาแทบจะขลุกตัวอยู่ในลานบ้านเล็กๆ ที่หลังเขา ดื่มด่ำกับชีวิตครอบครัวอย่างแท้จริง

ในลานบ้าน เถี่ยตั้นและผินผินถูกห่อหุ้มจนกลมดิกรราวกับลูกบอลหิมะสองลูก กำลังวิ่งไล่จับและเล่นต่อสู้กันอย่างตื่นเต้น เสียงหัวเราะใสกังวานดังก้องไปทั่วหุบเขาที่เงียบสงัด ถานไถหมิงเยว่นั่งทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่ที่ระเบียงทางเดินข้างๆ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าด้านข้างที่สงบเงียบเมื่อตัดกับหิมะสีขาว ช่างงดงามจนหาที่เปรียบมิได้