บทที่ 220 คนทั้งค่ายแห่มาเรียนก่อเตียงเตา

“เตียงอุ่น” ที่จ้าวเหิงประดิษฐ์ขึ้น ได้กลายเป็นหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุดของค่ายชิงเฟิงเพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลือติดปีกบิน แพร่กระจายจากลานบ้านเล็กๆ หลังเขาไปทั่วทั้งค่ายอย่างรวดเร็ว

ในตอนแรก คนส่วนใหญ่ก็เหมือนกับถานไถหมิงอวี่ คือไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย ใช้ดินโคลนกับก้อนอิฐก่อเป็นแท่นขึ้นมา แล้วจุดไฟที่เตาข้างๆ ก็จะทำให้ห้องทั้งห้องอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิได้งั้นรึ เพ้อเจ้อสิ้นดี แต่เมื่อมีคนใจกล้าแกล้งเดิน “ผ่าน” หน้าประตูบ้านจ้าวเหิงมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วถูกไออุ่นที่เล็ดลอดออกมาจากรอยแยกของประตูปะทะหน้า อีกทั้งยังแอบมองผ่านหน้าต่างเห็นคนข้างในสวมเสื้อผ้าบางๆ เดินไปเดินมา ความสงสัยทั้งหมดก็สลายหายไปกลายเป็นควัน กลายเป็นความอิจฉาและความปรารถนาที่ร้อนแรง

“แม่เจ้าโว้ย ใส่เสื้อตัวเดียวก็ไม่สั่นสักนิด นี่มันไม่ใช่บ้านแล้ว นี่มันฤดูใบไม้ผลิมาถึงก่อนกำหนดชัดๆ!”

“ได้ยินมาว่าท่านเขยเรียกสิ่งนี้ว่า ‘เตียงเตา’ (คั่ง) ข้ามีชีวิตมาสามสิบปี เพิ่งเคยได้ยินว่าเตียงสามารถปล่อยความร้อนเองได้!”

“ไม่ใช่แค่เตียงร้อนนะ พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือ ห้องทั้งห้องแห้งสนิท บนผนังไม่มีหยดน้ำเกาะเลยสักนิด ใช้งานได้ดีกว่าเตาถ่านสิบใบรวมกันเสียอีก!”