บทที่ 221 ตีดาบวิเศษเล่นสักหน่อย

เพียงสิบกว่าวัน ที่พักอาศัยทั้งหมดในค่ายชิงเฟิง ตั้งแต่ลานบ้านของหัวหน้าไปจนถึงเรือนหินของลูกสมุนทั่วไป กระทั่งค่ายเชลยศึกและโกดังเก็บของบางแห่ง ก็ล้วนติดตั้งเตียงเตาใหม่เอี่ยมทั้งหมด

เมื่อม่านราตรีคลี่คลุม ลมภูเขาหวีดหวิว ปล่องควันจากบ้านเรือนนับพันหลังในค่ายชิงเฟิง ต่างก็พ่นควันจางๆ ลอยอ้อยอิ่งออกมา นั่นไม่ใช่แค่ควันไฟจากการหุงหาอาหารธรรมดาๆ แต่เป็นสัญลักษณ์ของความอบอุ่นและความหวัง

แต่ปัญหาใหม่ก็เกิดขึ้นอีกจนได้ พวกกองโจรที่ไม่มีครอบครัวต่างก็นอนรวมกันในโรงนอนรวม เตียงใหญ่เดียวนอนกันหลายสิบคน เฉินซานหยวนและโซ่วโหวสองสามคนที่เป็นหัวหน้าจึงมาหาจ้าวเหิง ถามด้วยใบหน้ากลัดกลุ้มว่าควรจะทำอย่างไร จะให้ก่อเตียงเตาขนาดใหญ่ที่นอนได้หลายสิบคนเลยหรือ

จ้าวเหิงไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้น โยนคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง “เตียงเตามันแนวนอน กำแพงมันแนวตั้ง ก็ก่อช่องควันไว้ในกำแพงสิ เรียกมันว่า ‘กำแพงไฟ’ (ฮั่วเฉียง)”

เฉินซานหยวนและโซ่วโหวตบหน้าขา ตาสว่างในทันที รีบวิ่งตึงตังกลับไปจัดกำลังคนดัดแปลงโรงนอนอีกครั้ง จ้าวเหิงยังถือโอกาสพูดเสริมอีกประโยคว่า เตียงเตาและกำแพงไฟล้วนสามารถใช้หินถ่าน (ถ่านหิน) เผาได้ ขอเพียงแค่รับประกันว่าช่องควันระบายอากาศได้ดี ขับไล่ไอเสียออกไปหมด การเผาหินถ่านให้ความอบอุ่นได้ดีกว่าและยาวนานกว่าการเผาฟืนเสียอีก