บทที่ 222 หลอมร้อยครั้งจนกลายเป็นบ้าคลั่ง

เขาไม่ได้รีบร้อนให้ทั้งสองคนลงมือทันที แต่กลับหยิบเศษถ่านไม้ขึ้นมา วาดเขียนลงบนแผ่นหินที่เรียบๆ แทบเท้า “ไม่ต้องใช้ทั้งก้อน ตัดออกมาจากเศษเหล็กสองก้อนนั้นอย่างละหนึ่งแถบก็พอ” จ้าวเหิงวาดแท่งเหล็กยาวสี่เหลี่ยมผืนผ้าสองแท่ง “เอาเหล็กกล้าคาร์บอนสูงแถบนี้ กับเหล็กบริสุทธิ์คาร์บอนต่ำแถบนี้ มาวางซ้อนทับกันแบบนี้ จากนั้นก็ใช้แผ่นเหล็กหรือลวดเหล็กมัดให้แน่น”

เขาพูดพลาง วาดแผนผังกระบวนการง่ายๆ ลงบนแผ่นหิน “ขั้นตอนแรก เข้าเตาหลอม เผาจนถึงระดับไหนน่ะหรือ ก็คือตอนที่เหล็กดูเหมือนกำลังจะละลาย แต่ก็ยังไม่ละลายเป็นน้ำเหล็กจริงๆ โหย่วเถียน ระดับไฟนี้เจ้าเข้าใจดีที่สุด”

โจวโหย่วเถียนก้มตัวลง ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ภาพบนแผ่นหิน รีบพยักหน้า “เข้าใจขอรับ ก็คือตอนที่เผาเหล็กจนขาวสว่าง แล้วยังมีประกายไฟสีทองกระเด็นออกมานั่นแหละขอรับ!”

“ถูกต้อง! จากนั้นรีบนำออกมา วางลงใต้ค้อนกลพลังน้ำ ต้องเร็ว ต้องแรง! ทำให้พวกมันหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันให้ได้” จ้าวเหิงใช้ถ่านไม้เคาะหนักๆ ลงบนภาพ “ขั้นตอนนี้ เรียกว่า ‘การตีประสาน’ ขอเพียงขั้นตอนนี้สำเร็จ ที่เหลือก็ง่ายแล้ว”

“หลังจากตีประสานแล้ว ก็ตีให้ยืดเป็นแถบยาว จากนั้นก็พับครึ่ง แล้วเข้าเตาหลอมอีกครั้ง แล้วก็ตีประสานอีก ทำซ้ำๆ แบบนี้” จ้าวเหิงวาดภาพสาธิตการพับทบลงบนแผ่นหิน หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...