บทที่ 223 ดาบวิเศษสร้างสำเร็จครั้งแรก—แต่ดูเหมือนธรรมดาไร้พิษสง

จางแขนเหล็กยื่นมือที่หยาบกร้านออกไป เคาะเบาๆ บนก้อนเหล็กนั้น แล้วเอียงหูฟัง “แคร๊ง... แคร๊ง...”

เสียงใสกังวาน หนักแน่น ไม่มีเสียงอื่นเจือปน มือคู่นี้ของเขาที่คลุกคลีอยู่กับเหล็กกล้ามาทั้งชีวิต สัมผัสได้ว่า เนื้อในของเหล็กก้อนนี้แน่นละเอียดอย่างที่สุด ถูกตีประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ แต่เขาพลิกดูซ้ำไปซ้ำมา ไอ้ของดำเมี่ยมก้อนนี้ นอกจากจะหนักโคตรๆ แล้ว ก็มองไม่เห็นเค้าลางของอาวุธวิเศษเลยแม้แต่น้อย

“ฝีมือทั้งหมด มันซ่อนอยู่ข้างในต่างหาก” จ้าวเหิงเช็ดเขม่าดำบนใบหน้า บนใบหน้าที่ดำจนมืดมิด มีเพียงฟันขาวๆ เท่านั้นที่ดูโดดเด่น รอยยิ้มของเขาเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่สุด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างไสวจนน่าตกใจ “นี่ก็เหมือนกับหญิงตั้งครรภ์สิบเดือน ลูกที่คลอดออกมาจะเป็นมังกรหรือหงส์ ก็ต้องรอให้คลอดออกมาก่อนถึงจะรู้”

เขาประคองแท่งเหล็กดิบที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปนับไม่ถ้วนก้อนนั้นอย่างเคร่งขรึม ส่งไปอยู่ในมือของจางแขนเหล็ก “เหล่าจาง ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดมาถึงแล้ว” เสียงของจ้าวเหิงแหบพร่าเล็กน้อยเพราะไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน แต่กลับหนักแน่นทุกถ้อยคำ “ใช้ฝีมือที่ดีที่สุดในชีวิตของท่าน ตีมันให้กลายเป็นดาบเล่มหนึ่ง ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียหาย ก็คิดเสียว่านี่คืองานชิ้นเอกชิ้นสุดท้ายในชีวิตของท่านไปเลย!”

จางแขนเหล็กประคองแท่งเหล็กดิบที่ยังคงอุ่นๆ ก้อนนั้นไว้ รู้สึกเพียงว่ามันหนักอึ้งดั่งพันชั่ง นี่ที่ไหนจะเป็นก้อนเหล็ก นี่มันคือความคิดอันน่าอัศจรรย์ของท่านอาจารย์ คือหยาดเหงื่อแรงใจและการอดหลับอดนอนของพวกเขาหลายคน และเป็นความหวังทั้งหมดทั้งมวล เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เบิกตากว้าง ตอบรับเสียงอู้อี้ “ท่านอาจารย์วางใจได้! ข้า ผู้เฒ่าจาง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตแก่ๆ นี้ ก็จะตีดาบวิเศษไร้เทียมทานเล่มหนึ่งออกมาให้ท่านให้จงได้!”