บทที่ 224 เศษเหล็กรึ? ดาบวิเศษจุติ

ประมาณหนึ่งก้านธูปผ่านไป ในขณะที่ถานไถหมิงอวี่กำลังจะทนไม่ไหว คิดจะถามว่าดาบเล่มนี้มันคิดจะค้างคืนในกระบอกไม้ไผ่หรืออย่างไร จ้าวเหิงก็ขยับตัวในที่สุด

เขาสวมถุงมือผ้าหนาที่เตรียมไว้ล่วงหน้านานแล้ว ยื่นมือลงไปในกระบอกไม้ไผ่อย่างไม่รีบร้อน คว้าดาบสั้นเล่มนั้นออกมา อารมณ์ผิดหวังแผ่ซ่านไปทั่วในหมู่ฝูงชน

ทันทีที่ตัวดาบพ้นออกมาจากน้ำกรดสีดำเมี่ยมนั้น ผิวหน้าก็ราวกับถูกอะไรบางอย่างกัดแทะ จนด่างดวงมืดคล้ำ รูปลักษณ์ที่เดิมทีก็สีเทาหม่นๆ อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเพิ่มความน่าเกลียดขึ้นไปอีก ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กแผ่นหนึ่งที่ขึ้นสนิม

“จบแล้ว จบแล้ว” ถานไถหมิงอวี่ตบหน้าขา เจ็บปวดใจอย่างที่สุด “พี่เขย ท่านนี่อาบน้ำให้มันจริงๆ หรือเนี่ย ผิวหนังแทบจะหลุดออกมาเป็นแผ่นแล้ว! เหล็กกล้าหลอมร้อยครั้งดีๆ แท้ๆ ถูกท่านแช่จนกลายเป็นสภาพนี้ คราวนี้เอาไปแทงคนยังรังเกียจว่าอัปมงคลเลย!” โจวโหย่วเถียนและช่างฝีมืออีกสองสามคนหน้าซีดเผือด ปวดใจจนตัวสั่น

จางแขนเหล็กยิ่งปวดใจราวกับถูกมีดคว้าน สายตานั้น ราวกับกำลังมองดูลูกสาวที่เลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตกลงไปในบ่อโคลน ทว่า จ้าวเหิงกลับทำหูทวนลมต่อปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้าง การเคลื่อนไหวไม่มีหยุดชะงักแม้แต่น้อย เขาหยิบผ้าสะอาดอีกผืนขึ้นมา เช็ดตัวดาบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ดึงจุกไม้ของกระบอกไม้ไผ่กระบอกที่สองออก