บทที่ 225 ดาบนี้สมควรมีนามว่า "จิงหง"

“แคร๊ง!” เสียงปะทะที่ทึบหนักจนน่าเสียวฟันดังสะท้อนไปทั่วหอประชุม นั่นไม่ใช่เสียงโลหะปะทะกันที่ใสกังวานอย่างที่ทุกคนคาดไว้ แต่มันเหมือนขวานคมๆ ที่ฟันเข้าไปในท่อนไม้ที่เหนียวแน่น เสียงมันทึบ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมโหดที่มิอาจต้านทานได้

เวลา ในวินาทีนี้ ราวกับถูกกดให้ช้าลง ถานไถหมิงอวี่ค้างอยู่ในท่าฟันดาบลง กล้ามเนื้อบนแขนยังคงเกร็งแน่นเพราะการออกแรง เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ดาบสั้นเหล็กลายในมือของเขา ในชั่ววินาทีที่สัมผัสกับดาบวงแหวนเล่มนั้น แทบไม่เจอแรงต้านทานที่สมน้ำสมเนื้อเลยแม้แต่น้อย ก็ตัดผ่านเข้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง

ความรู้สึกนั้น ไม่เหมือนกำลังฟันเหล็ก แต่เหมือนกำลังตัดเนยแข็งที่เย็นจนแข็งก้อนหนึ่ง เขาชะงักไปเล็กน้อย ยกมือขึ้น แยกดาบทั้งสองเล่มออกจากกัน สายตาของทุกคนในหอประชุม จ้องเขม็งไปที่มือของเขาราวกับถูกตอกตะปู

เงียบสงัด เงียบสงัดราวกับป่าช้า

“ซี๊ด—” ไม่รู้ว่าเป็นใคร ที่สูดหายใจเย็นเยียบเฮือกใหญ่ขึ้นมาก่อน เสียงนั้นในหอประชุมที่เงียบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น ช่างบาดหูเป็นพิเศษ และยังจุดอารมณ์ของทุกคนขึ้นมาในทันที