บทที่ 226 วิชาลับมิอาจถ่ายทอดโดยง่าย (ชนต้นฉบับ)

พวกเขาล้วนเป็นคนฉลาด ในชั่วพริบตาเดียวก็เข้าใจถึงน้ำหนักในคำพูดของจ้าวเหิง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องฝีมือธรรมดาๆ เสียแล้ว แต่มันคืออาวุธทางยุทธศาสตร์ที่เพียงพอจะเปลี่ยนแปลงความเป็นไปของกลุ่มอิทธิพลได้เลย! ใครก็ตามที่กุมมันไว้ได้ ก็เท่ากับกุมไพ่ตายที่สามารถตัดสินความเป็นความตายไว้ในมือ

“ท่านอาจารย์วางใจได้!” จางแขนเหล็กตอบสนองเป็นคนแรก ตบอกดัง “ปัง ปัง” ลั่นวาจาดั่งสัญญาเลือด “ใครหน้าไหนมันคิดจะมาง้างปากข้าผู้เฒ่าจางผู้นี้ นอกเสียจากมันจะบิดหัวข้าไปทำกระโถน! ไม่! ต่อให้บิดหัวไปแล้ว ข้าก็จะให้มันเน่าอยู่ในท้อง ไม่คายออกมาแม้แต่คำเดียว!”

“ข้าก็เหมือนกัน!” โจวโหย่วเถียนกลัวจะน้อยหน้า รีบชี้ฟ้าสาบาน “ถ้าข้าปากไม่แน่น ทำความลับรั่วไหลออกไปครึ่งคำ ขอให้ฟ้าผ่ากลางกบาล ตายไปก็ให้ถูกเผาเป็นถ่าน ชาติหน้าขอให้เกิดเป็นเต่าหดหัว แบกกระดองสีเขียว* ไปชั่วชีวิต!”

เมื่อเห็นคำสาบานที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่ากันของทั้งสองคน จ้าวเหิงก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาต้องการท่าทีแบบนี้แหละ “ข้าเชื่อพวกท่าน” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง “พวกท่านไม่ใช่แค่ช่างฝีมือ แต่เป็นผู้บุกเบิกวิชาลับแขนงนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชื่อของพวกท่าน จะถูกจดจำคู่ไปกับดาบ ‘จิงหง’ (ประจักษ์ดุจหงส์) และเหล็กกล้าหลอมร้อยครั้งตลอดไป”

คำว่า “ผู้บุกเบิก” สามคำนี้ ทำเอาขอบตาของจางแขนเหล็กและโจวโหย่วเถียนร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ท่านอาจารย์ไม่ได้ถือดีว่าเป็นผลงานของตน แต่กลับยกย่องพวกเขาที่เป็นเพียงกรรมกรผู้ใช้แรงงาน ให้ขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับตนเอง การให้เกียรติเช่นนี้ ความไว้วางใจเช่นนี้ มันทำให้หัวใจของพวกเขาพองโตยิ่งกว่าการได้รับรางวัลเป็นทองคำพันตำลึงเงินหมื่นตำลึงเสียอีก