บทที่ 227 ได้เห็นกับตา ถึงรู้ว่ายอดศาสตราคืออะไร

เขายื่นกล่องไม้ในมือส่งให้จ้าวเหิงอย่างนอบน้อม กล่องไม้นั้นนับเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งในตัวมันเอง ทำจากไม้จื่อถาน (ไม้จันทน์ม่วง) ชั้นดี ขัดจนเรียบลื่นเงางาม ไร้ซึ่งลวดลายแกะสลักฟุ่มเฟือย มีเพียงตัวล็อกทองเหลืองขนาดเล็กสองอันฝังอยู่ที่รอยต่อเปิดปิด ดูเรียบง่ายแต่ทว่าหรูหราโอ่อ่า

จ้าวเหิงเปิดกล่องไม้ ดาบสั้นเล่มใหม่เอี่ยมวางสงบนิ่งอยู่บนผ้ากำมะหยี่นุ่ม นี่คือดาบ “จิงหง” เมื่อวานนี้เอง ในเวลานี้ มันไม่ใช่ดาบเปลือยที่โล้นเลี่ยนอีกต่อไป ฝีมือของโจวโหย่วจื้อสมคำร่ำลือจริงๆ เขาได้รังสรรค์ด้ามดาบและฝักดาบที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบให้กับดาบจิงหงเล่มนี้

ฝักดาบทำจากไม้จื่อถานสีเข้มทั้งชิ้น ขัดจนเรียบเนียน ให้สัมผัสที่นุ่มนวลอบอุ่นเมื่อถือในมือ ไม่มีลวดลายฉูดฉาดใดๆ มีเพียงแผ่นทองเหลืองบางๆ หุ้มเสริมความแข็งแรงที่ปากฝักและปลายฝัก ดูเรียบง่ายและทะมัดทะแมง

ด้ามดาบใช้วัสดุเดียวกับฝักดาบ คือไม้จื่อถานเช่นกัน แต่โจวโหย่วจื้อไม่ได้เหลาเป็นทรงกลมหรือวงรีง่ายๆ แต่กลับเหลาจนมีส่วนโค้งเว้าที่รับกับสรีระการกำของนิ้วมือคนได้อย่างชาญฉลาด ที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าคือ เขาไม่ได้ใช้เชือกไหมพันด้ามแบบทั่วไป แต่กลับหุ้มด้วยหนังปลาฉลามสีดำที่ผ่านการฟอกแล้วทั้งผืน และยึดด้วยหมุดทองเหลืองตัวเล็กๆ สองตัว ผิวสัมผัสที่เป็นเม็ดหยาบตามธรรมชาติของหนังปลาฉลาม มอบแรงเสียดทานที่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ รับประกันได้ว่าไม่ว่ามือจะชุ่มไปด้วยเหงื่อหรือเลือด ก็จะไม่มีทางลื่นหลุดมือเด็ดขาด

การออกแบบเครื่องทรงดาบทั้งหมด ตอบสนองข้อเรียกร้อง “เรียบง่าย แข็งแรง ใช้งานได้จริง” ของจ้าวเหิงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ฝีมืออันประณีตบรรจงที่ใส่ใจในรายละเอียด กลับทำให้ดาบเล่มนี้ดูมีความสง่างามที่สุขุมลุ่มลึก นอกเหนือไปจากความเรียบง่ายนั้น