บทที่ 228 ได้พบสามีแล้ว ขอโปรดหลอมกระบี่ให้ข้าสักเล่มเถิด

ถานไถหมิงเยว่ค่อยๆ ละสายตาจากดาบ “จิงหง” เล่มนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์ กลับมาโฟกัสที่ใบหน้าของสามีอีกครั้ง ความตกตะลึงในแววตายังจางหายไปไม่หมด ถูกแทนที่ด้วยประกายแสงที่ซับซ้อนยากจะบรรยาย มีทั้งความทึ่ง ความภูมิใจ และความหลงใหลอย่างลึกซึ้งที่แม้แต่นางเองก็ยังไม่รู้ตัว

นางไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่กลับค่อยๆ สอดดาบจิงหงกลับเข้าฝักอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังปฏิบัติต่อสมบัติล้ำค่าหายาก เสียง “กริ๊ก” เบาๆ ที่แน่นสนิทนั้น ราวกับเพิ่งจะดึงสติของนางกลับสู่โลกแห่งความจริง “นี่... ไม่ใช่ดาบวิเศษ” นางส่ายหน้า แต่น้ำเสียงกลับจริงจังอย่างที่สุด

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเหิงแข็งค้าง โจวโหย่วจื้อที่อยู่ข้างๆ ยิ่งตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมาทางปาก หรือว่าฮูหยินยังมีอะไรไม่พอใจกับดาบเล่มนี้? ถานไถหมิงเยว่มองดูสีหน้าตกใจเล็กน้อยของสามี มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายดุจดวงดาวภายใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง นางพูดเน้นทีละคำ “นี่คือของเทพเจ้าที่ทำให้จอมยุทธ์ทั่วหล้าคลั่งไคล้ การใช้คำว่า ‘ดาบวิเศษ’ มาบรรยายมัน ถือเป็นการดูหมิ่น”

คำพูดนี้เด็ดขาด เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง จ้าวเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะลั่นออกมา ความภาคภูมิใจเล็กๆ ในใจถูกขยายจนพองโตด้วยคำยืนยันของภรรยา กลายเป็นความปีติและความพึงพอใจอย่างที่สุด เขายื่นมือออกไปโอบภรรยาเข้ามาในอ้อมกอด กระซิบที่ข้างหู “เจ้าชอบก็ดีแล้ว”

โจวโหย่วจื้อยืนมองภาพนี้อยู่ข้างๆ รู้สึกเพียงว่าท่านอาจารย์จ้าวที่ปกติสุขุมลุ่มลึก วางแผนการใหญ่จนทุกคนยำเกรงผู้นี้ ในเวลานี้ช่างเหมือนกับสามีธรรมดาๆ คนหนึ่ง เขาจึงโค้งคำนับอย่างรู้กาลเทศะ กล่าวเสียงเบา “ท่านอาจารย์ ฮูหยิน หากไม่มีคำสั่งอื่นแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อนนะขอรับ” “ไปเถอะ ลำบากเจ้าแล้ว” จ้าวเหิงโบกมือ