บทที่ 229 หลอมกระบี่วิเศษให้ภรรยา

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ค่ายชิงเฟิงยังคงถูกปกคลุมอยู่ในม่านหมอกยามเช้าที่เงียบสงบ จ้าวเหิงลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ช่วยห่มผ้าให้ภรรยาและลูกที่กำลังหลับสนิท จากนั้นก็สวมเสื้อผ้าหนาๆ ฝ่าลมหนาวที่บาดลึกถึงกระดูก เดินตรงไปยังโรงงานช่างฝีมือ

ที่โรงงานช่างฝีมือตอนนี้เริ่มมีควันไฟลอยขึ้นมาแล้ว และที่โรงตีเหล็กด้านในสุด ก็แว่วเสียง “ติง ติง ตัง ตัง” ดังออกมา จ้าวเหิงผลักประตูเข้าไป คลื่นความร้อนที่ปะปนด้วยกลิ่นเขม่าถ่านหินและกลิ่นสนิมเหล็กร้อนๆ พุ่งปะทะใบหน้า เห็นเพียงโจวโหย่วเถียนที่เปลือยท่อนบน กำลังออกแรงดึงเครื่องสูบลมหน้าเตาหลอม ส่วนจางแขนเหล็กถือค้อนขนาดเล็ก เคาะเบาๆ ลงบนก้อนเหล็กที่เผาจนแดง ราวกับกำลังปรับเทียบน้ำหนักมือ

ทั้งสองได้ยินเสียงเปิดประตู หันกลับมามองเห็นว่าเป็นจ้าวเหิง ก็ชะงักไปทันที “ท่านอาจารย์? ทำไมท่านถึงมาเช้าขนาดนี้ขอรับ” จางแขนเหล็กรีบวางค้อนลง บนใบหน้ามีความประหม่าเล็กน้อย โจวโหย่วเถียนก็รีบเช็ดเขม่าดำบนมือ ยิ้มอย่างซื่อๆ “ท่านอาจารย์ หรือว่าดาบจิงหงยังมีตรงไหนต้องปรับปรุงอีกหรือขอรับ”

นับตั้งแต่เมื่อวานที่ได้เป็นสักขีพยานการถือกำเนิดของดาบจิงหงด้วยตาตนเอง สายตาที่คนทั้งสองมองจ้าวเหิงก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความเคารพยำเกรงธรรมดาๆ อีกแล้ว แต่เหมือนชาวบ้านมองเทพเจ้าในศาลเจ้า เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และเทิดทูนบูชา “จิงหงดีมากแล้ว ไม่ต้องแก้แล้ว” จ้าวเหิงโบกมือ บนใบหน้าประดับรอยยิ้ม “วันนี้ที่มา เพราะมีงานใหม่จะมอบให้พวกเจ้าทำ”

“งานใหม่?” จางแขนเหล็กและโจวโหย่วเถียนสบตากัน ในดวงตาของทั้งสองคนพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที กระบวนการตีดาบที่ถึงอกถึงใจเมื่อวานนี้ ทำให้พวกเขาหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แม้จะเหนื่อยจนร่างแทบพัง แต่ความรู้สึกประสบความสำเร็จที่ได้สร้างอาวุธเทพขึ้นมาด้วยมือตนเองนั้น ต่อให้ตีเหล็กทั้งชีวิตก็แลกมาไม่ได้ พวกเขากำลังคันไม้คันมือ รู้สึกว่ายังไม่หนำใจ ไม่คิดเลยว่างานจะมาอีกแล้ว!