บทที่ 230 น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ หลั่งรินเพราะกระบี่

เมื่อโจวโหย่วจื้อได้รับกระบี่วิเศษที่จ้าวเหิงต้องการให้เขาทำฝักให้เป็นครั้งที่สอง ตัวเขาถึงกับตกอยู่ในภวังค์ราวกับวิญญาณหลุดลอย ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วค่ายแล้ว ว่ากันว่า เพื่อจะตีดาบกระบี่ให้ภรรยา ท่านอาจารย์จ้าวถึงกับประทับตราสัญลักษณ์ที่มีอยู่แต่ในตำนานเทพนิยายลงในเปลวไฟและเหล็กกล้าด้วยความตั้งใจ นั่นคือลวดลายที่ซับซ้อนยิ่งกว่าลายคลื่นน้ำและลายขุนเขาของดาบจิงหง ทั้งแพรวพราวและน่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่า เมื่อเขาได้เห็นกระบี่เทพ “ปีกหงส์” เล่มนั้นจากมือของโจวโหย่วเถียน ลูกพี่ลูกน้องของเขา มีดแกะสลักในมือของเขาก็ร่วงลงพื้นเดี๋ยวนั้น

และในครั้งนี้ ความต้องการของจ้าวเหิง ก็แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง

ไม่กี่วันต่อมา โจวโหย่วจื้อประคองกล่องไม้ทรงยาวแคบด้วยสองมือ ย่างเท้าทีละก้าวเหยียบย่ำลงบนหิมะหนา มุ่งหน้าไปยังประตูบ้านของจ้าวเหิง ฝีเท้าของเขามั่นคง ทุกก้าวเหยียบย่ำลงไปลึก ราวกับสิ่งที่ประคองอยู่ในมือไม่ใช่กระบี่ แต่เป็นธูปเทียนสักการะของวัดวาอาราม สายตาของเขาหลุบต่ำ บนใบหน้าไร้ซึ่งความเจ้าเล่ห์หรือความถ่อมตนอย่างที่เคยมี ถูกแทนที่ด้วยความศรัทธาอันเปี่ยมล้นราวกับผู้แสวงบุญ

ในลานบ้าน จ้าวเหิงกำลังปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่กับเถี่ยตั้นและผินผิน ฤดูหนาวของค่ายชิงเฟิงยาวนานเป็นพิเศษ หิมะปกคลุมทุกสรรพสิ่ง และนำมาซึ่งความสงบสุขที่หาได้ยาก เจ้าตัวเล็กทั้งสองสวมเสื้อนวมหนาเตอะ ดูราวกับลูกบอลกลมดิกรสองลูก วิ่งไล่จับกันบนพื้นหิมะจนหิมะสีขาวสะอาดเละเทะไปหมด เสียงหัวเราะใสกังวานไร้เดียงสาดังก้องไปไกลในอากาศที่หนาวเหน็บ จ้าวเหิงนั่งยองๆ ข้างหนึ่ง ตบหิมะหนึ่งกำมือในมือให้แน่น แล้วแปะลงบนหัวตุ๊กตาหิมะที่ดูไม่ค่อยจะเป็นรูปเป็นร่างนัก เส้นสายบนใบหน้าของเขาอ่อนโยน ความเฉียบคมที่มองทะลุใจคนในยามปกติ บัดนี้ละลายกลายเป็นความอบอุ่น

“ท่านอาจารย์” โจวโหย่วจื้อหยุดยืนนอกประตูบ้าน โค้งตัวลงเล็กน้อย เสียงไม่ดัง แต่แฝงความจริงจัง จ้าวเหิงหันกลับมา สายตาข้ามผ่านเด็กๆ ที่กำลังเล่นซน ไปหยุดที่ตัวเขาและกล่องไม้ประณีตใบนั้น เขาเข้าใจทันที จึงยิ้มและพูดกับเด็กๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พวกเจ้าเล่นกันไปก่อนนะ พ่อมีธุระ”