บทที่ 231 เพลงกระบี่ร่ายรำอันล้ำเลิศ ได้ของดีเข้าให้แล้ว

ถานไถหมิงเยว่ในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ถือกระบี่วิเศษ ยืนตระหง่านอย่างงดงามอยู่กลางหิมะ ลมยามเย็นพัดแรง ม้วนเส้นผมสีดำขลับและชายแขนเสื้อกว้างของนางให้ปลิวไสว นางยืนเงียบสงบอยู่อย่างนั้น ประกอบกับแสงอาทิตย์อัสดงที่กำลังลาลับ ก่อเกิดเป็นภาพวาดที่โดดเดี่ยวและเยือกเย็น ราวกับวินาทีถัดไปนางจะขี่สายลมกลับคืนสู่สวรรค์ชั้นเก้า

จ้าวเหิงยืนอยู่ใต้ชายคา แม้แต่ลมหายใจก็ยังเผลอผ่อนเบาลงโดยไม่รู้ตัว เขามองภรรยาของตน มองผู้หญิงที่ให้กำเนิดลูกๆ แก่เขา ผู้หญิงที่ปกติอ่อนโยนและสงบเสงี่ยมผู้นี้ บัดนี้กลับแผ่ซ่านกลิ่นอายที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน นั่นคือความหยิ่งทะนงในกระดูกของลูกหลานตระกูลแม่ทัพ คือความเฉียบคมที่มีมาแต่กำเนิด

นางไม่ได้ตั้งท่าเตรียมพร้อมแบบสำนักยุทธภพใดๆ เพียงแค่สะบัดข้อมือเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ อึง—— เสียงกระบี่กังวานใสถึงขีดสุด ดังกระจายออกมาจากตัวกระบี่ กระบี่ยาวที่งดงามไร้ที่เปรียบเล่มนั้น ราวกับหงส์ที่หลับใหลได้ตื่นขึ้นมาในบัดดล วาดแสงสีเงินที่เจิดจ้าบาดตาออกมาในมือนาง ลวดลายขนนกบนตัวกระบี่ ภายใต้แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ ทุกชิ้นส่วนล้วนเปล่งประกายระยิบระยับ ราวกับมีชีวิต

นางเคลื่อนกายเบาสบาย ฝีเท้าพลิ้วไหว ปลายเท้าแตะเบาๆ บนหิมะ ไม่ทิ้งรอยไว้แม้แต่น้อย ร่างกายก็ลอยขึ้นจากพื้น แสงกระบี่สาดเทลงมาราวกับสายน้ำตก ในวินาทีนั้น จ้าวเหิงถึงกับเกิดภาพลวงตาว่า นางกำลังจะฟันเมฆหมอกสีแดงเพลิงที่ขอบฟ้านั้นให้ร่วงหล่นลงมาด้วยกระบี่เดียว

ท่วงท่ากระบี่ยังไม่สิ้นสุด ร่างของนางก็หมุนตัวกลางอากาศอย่างกะทันหัน กระโปรงขาวหมุนวนตาม ราวกับดอกบัวบริสุทธิ์ที่เบ่งบานกลางหิมะ เงากระบี่เคลื่อนไหวตามร่างกาย วาดลวดลายเป็นดอกไม้น้ำแข็งที่ซับซ้อนและอันตรายถึงชีวิตลงบนพื้น