บทที่ 232 กระบี่เล่มนี้หงส์สถิต น้องเขยขอร้อง!

ไม่รู้ว่าเป็นใคร ในฝูงชนที่เงียบสงัด รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีอยู่ในอก ตะโกนก้องออกมาคำหนึ่ง “เยี่ยม!”

เสียงนี้ ราวกับเหล็กเผาไฟร้อนฉ่าที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ ระเบิดเป็นไอหมอกที่พวยพุ่งเต็มท้องฟ้า ความเงียบสงัดถูกฉีกกระชากในพริบตา “เยี่ยม! เพลงกระบี่งดงามนัก!” “แม่เจ้าโว้ย... เกิดมาชาตินี้คุ้มแล้ว! ข้าไม่เคยเห็นเพลงกระบี่ที่สวยงามขนาดนี้มาก่อน!” “นางฟ้า! นี่ต้องเป็นนางฟ้าลงมาจุติร่ายรำกระบี่แน่ๆ!”

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด คลื่นเสียงที่บ้าคลั่งนั้น แทบจะพัดกำแพงบ้านให้พังทลายลงมา ที่หน้าประตูบ้าน ถานไถหมิงอวี่ เฉินซานหยวน หลี่เถี่ยซาน และคนอื่นๆ ร่างกายราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากการแช่แข็ง ใบหน้าของทุกคนยังคงหลงเหลือความตกตะลึงอย่างที่สุด เลือดลมสูบฉีดจนหน้าแดงก่ำ ปรบมืออย่างสุดชีวิต ฝ่ามือของพวกเขาแดงก่ำ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย สายตาของทุกคน จ้องเขม็งไปที่ร่างในชุดขาวที่ยืนโดดเดี่ยวกลางหิมะ แววตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง ไปจนถึงความคลั่งไคล้

นี่ไม่ใช่วรยุทธในขอบเขตที่พวกเขาจะเข้าใจได้อีกแล้ว นั่นคืออีกระดับหนึ่ง เป็นขอบเขตที่พวกเขาทำได้เพียงแหงนมองและกราบไหว้บูชาเท่านั้น

ถานไถหมิงเยว่ยืนอยู่กลางหิมะ รัศมีอันเฉียบคมและพลิ้วไหวรอบกายค่อยๆ หดกลับคืนสู่ภายในร่าง นางกลับกลายเป็นหญิงสาวที่อ่อนโยนและสงบเสงี่ยมคนเดิม ราวกับเพลงกระบี่ที่น่าตื่นตะลึงเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงภาพฝันตื่นหนึ่ง นางยื่นมือเรียวงาม ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนตัวกระบี่เบาๆ ลวดลายขนนกที่วิจิตรตระการตานั้น ภายใต้ปลายนิ้วของนาง ดูเหมือนจะยังคงหลงเหลือไออุ่นที่เกิดจากการสั่นพ้อง