บทที่ 233 น้องเขยเป็นแค่ของแถม

เขาใส่อารมณ์เต็มเปี่ยม ทุบหน้าอกกระทีบเท้า ท่าทางนั้นราวกับว่าตัวเองไม่ได้กำลังมาขอกระบองทวน แต่กำลังมาร้องเรียนว่าตัวเองถูกกลั่นแกล้งรังแกอย่างอยุติธรรมที่สุด “ท่านพี่ ท่านลองคิดดู ท่านพี่ลองคิดดูดีๆ!” เสียงของเขาสูงปรี๊ด แฝงไว้ด้วยความคับแค้นใจที่เกินจริง “วันหน้าเข้าสู่สนามรบ กองทัพสองฝ่ายประจันหน้ากัน ข้าในฐานะแม่ทัพหน้าหมายเลขหนึ่งของค่ายชิงเฟิง พุ่งออกไปคนแรก! ในมือถือกระบองทวนเหล็กสนิมเขรอะ แม่ทัพข้าศึกมองมาก็ร้อง เอ๊ะ นั่นมันน้องเขยท่านอาจารย์จ้าวแห่งค่ายชิงเฟิงไม่ใช่รึ”

“ทำไมถึงใช้ของเหมือนไม้เขี่ยไฟแบบนั้น ท่านอาจารย์จ้าวเลี้ยงดูคนกันเองไม่ดีรึ หรือว่าค่ายชิงเฟิงจนกรอบจนไม่มีข้าวกินแล้ว”

“ท่านพี่! นี่ไม่ใช่แค่ข้าขายหน้าคนเดียวนะ แต่เป็นการฉีกหน้าท่านด้วย! เป็นการบั่นทอนชื่อเสียงอันเกรียงไกรที่พวกเราค่ายชิงเฟิงอุตส่าห์สร้างมาอย่างยากลำบากเชียวนะ!”

ตรรกะวิบัติชุดใหญ่ ถูกพ่นออกมาอย่างเร่าร้อนกินใจ สะเทือนอารมณ์ จ้าวเหิงถูกคำพูดไร้ยางอายที่สะเทือนโลกของเจ้าเด็กนี่ทำเอาขำจนได้ มุมปากยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ไอ้หนูนี่ เพื่อจะได้ทวนสักเล่ม ถึงกับทิ้งหน้าตาไปจนหมดสิ้น จ้าวเหิงกอดอก มองดูเขาด้วยท่าทีสบายๆ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน “สรุปว่า เจ้าต้องการจะสื่ออะไร” เขาจงใจลากเสียงยาว ถามอย่างเนิบนาบ

“แหะๆ!” สีหน้าของถานไถหมิงอวี่เปลี่ยนปุบปับ ความคับแค้นใจเมื่อวินาทีก่อนสลายหายไปราวกับควันไฟ ถูกแทนที่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มประจบประแจงถึงกระดูกดำทันที เขาถูมือ เหมือนพังพอนที่เห็นแม่ไก่อ้วน ขยับเข้าไปหาจ้าวเหิง ตัวหดเล็กลงไปอีกสามส่วน “พี่เขย พี่เขยสุดที่รักของข้า!” เขากดเสียงต่ำ แฝงไว้ด้วยความลึกลับและเอาใจ “ท่านดูสิ... จะช่วยทำเผื่อให้ข้าสักเล่มได้ไหม ข้าไม่ขอมาก! ไม่มากจริงๆ!”