บทที่ 234 คางคกอยากกินเนื้อหงส์

ในขณะเดียวกัน บนพื้นหิมะระหว่างทางกลับที่พักของแต่ละคน มีเงาสองร่างกำลังเดินเคียงคู่กันไป คนหนึ่งผอมสูง คนหนึ่งอ้วนเตี้ย เป็นสองพี่น้องโจวโหย่วจื้อและโจวโหย่วเถียนนั่นเอง พวกเขาเดินช้าที่สุด รอบกายไม่มีคนอื่นร่วมทางอีกแล้ว ระหว่างฟ้าและดินเหลือเพียงเสียงย่ำหิมะของพวกเขาและเสียงลมหวีดหวิว

โจวโหย่วจื้อยังคงจมดิ่งอยู่ในภวังค์ของการร่ายรำกระบี่ที่น่าตื่นตะลึงเมื่อครู่ มือข้างหนึ่งยังคงวาดลวดลายในอากาศ ปากพึมพำไม่หยุด ลิ้มรสชาติท่วงท่าที่วิจิตรพิสดารเหล่านั้น แต่โจวโหย่วเถียนที่อยู่ข้างกาย กลับผิดปกติ ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่ก้มหน้า ก้าวเท้าทีละก้าว เหยียบลงไปในหิมะหนาอย่างเครื่องจักร เกิดเสียง “สวบ สวบ” ดังเป็นจังหวะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งร่างดูซึมเซาและเชื่องช้า

โจวโหย่วจื้อที่เป็นคนหัวไว สังเกตเห็นความผิดปกติของน้องชายได้ในทันที “โหย่วเถียน คิดอะไรอยู่ วิญญาณหลุดไปแล้วรึ” โจวโหย่วจื้อใช้ศอกกระทุ้งเขาเบาๆ โจวโหย่วเถียนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ราวกับไม่ได้ยิน ยังคงเดินหน้าต่อไป สายตาเหม่อลอยจ้องมองพื้นหิมะใต้เท้า

“โหย่วเถียน!” โจวโหย่วจื้อเน้นเสียงหนักขึ้น พร้อมผลักเขาแรงๆ อีกที คราวนี้ร่างของโจวโหย่วเถียนถึงสะดุ้งเฮือก เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เขาเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง มองไปที่พี่ชายของตน “หา? พี่ พี่เรียกข้าหรือ”

“ข้าเรียกเจ้าตั้งนานแล้ว!” โจวโหย่วจื้อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าเป็นอะไรไป ตั้งแต่ออกมาจากบ้านท่านอาจารย์จ้าวก็เหมือนคนวิญญาณหลุด หรือว่าถูกเพลงกระบี่ของฮูหยินทำเอาตกใจจนเอ๋อไปแล้ว”