บทที่ 235 วาจาดั่งฟ้าผ่า! ทำเอาพี่ชายไปไม่เป็น

โจวโหย่วจื้อผ่อนน้ำเสียงลง แฝงไว้ด้วยความเศร้าใจระคนขัดใจที่น้องชายไม่ได้ดั่งใจหวัง “โหย่วเถียน พี่ไม่ได้ตั้งใจพูดจาไม่เข้าหูยั่วโมโหเจ้านะ แต่เจ้าต้องยอมรับความจริง! ตอนนี้พวกเราสามารถลงหลักปักฐานที่ค่ายชิงเฟิงได้อย่างมั่นคง มีที่คุ้มหัวกันลมกันฝน มีข้าวร้อนๆ กิน ก็ถือว่าบรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว พี่น้องเราสองคน ชาตินี้เก็บหอมรอมริบสักหน่อย แต่งเมียที่ออกลูกได้ รู้จักใช้ชีวิตทำมาหากินสักคน ก็ถือว่าตอบแทนบรรพชนตระกูลโจวได้แล้ว ทำไมเจ้า... ทำไมเจ้าถึงกล้าไปคิดเรื่องเพ้อฝันพวกนั้นได้?”

เขาคิดว่าคำพูดที่กลั่นกรองมาจากก้นบึ้งหัวใจเหล่านี้ จะทำให้น้องชายตาสว่างขึ้นมาได้ แต่ใครจะรู้ โจวโหย่วเถียนที่ก้มหน้ามาตลอดกลับเงยหน้าขวับขึ้นมา ขอบตาของเขาแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเพราะถูกความหนาวกัด หรือเพราะถูกด่ากันแน่ แต่ประกายแสงในดวงตาคู่นั้น กลับร้อนแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก

“พี่” เขาเอ่ยปาก เสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ที่พี่พูดมา ถูกทุกอย่าง” โจวโหย่วจื้อชะงักไป นึกว่าน้องชายคิดได้แล้ว กำลังจะพูดว่า ‘คิดได้ก็ดีแล้ว’ แต่กลับได้ยินโจวโหย่วเถียนพูดต่อ “พวกเราเป็นผู้ลี้ภัย เป็นผู้ประสบภัยที่ไม่มีข้าวกิน เป็นท่านอาจารย์จ้าวเมตตาถึงได้รับเลี้ยงไว้ ข้าไม่มีสมบัติอะไรเลย ทั้งเนื้อทั้งตัวรวมกันมีค่าไม่ถึงสองตำลึงเงิน ข้าไม่คู่ควร และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิด” โจวโหย่วเถียนพูดเน้นทีละคำ ราวกับกำลังบอกเล่าความจริงที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง

บนใบหน้าของเขาไม่มีความละอายที่ถูกแทงใจดำเรื่องความจนเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีความสงบนิ่งที่เกือบจะเข้าขั้นดื้อรั้น “แต่ว่า...” เขาเปลี่ยนน้ำเสียงทันควัน จ้องมองโจวโหย่วจื้อตาเป็นมัน “ข้าก็จะเอาเมียแบบนั้นให้ได้!”

“เจ้า!” ความดันเลือดของโจวโหย่วจื้อที่เพิ่งลดลงไป พลันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนดัง “วิ้ง” อีกครั้ง เขารู้สึกว่าวันนี้ไม่ช้าก็เร็วคงต้องอกแตกตายเพราะไอ้น้องชายหัวดื้อคนนี้แน่ “เจ้า... เจ้ามันแม่เอ๊ย... เจ้ามันพูดไม่รู้เรื่อง!” โจวโหย่วจื้อโกรธจนพูดติดอ่าง