บทที่ 236 ภัยเกิดจากภายใน หนอนบ่อนไส้ตระกูลเสิ่น

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง แสงอรุณจางๆ พยายามเจาะทะลุชั้นเมฆสีตะกั่วลงมาอย่างยากลำบาก ปกคลุมค่ายชิงเฟิงให้อยู่ในความเงียบสงบที่มัวมน ประตูบ้านของจ้าวเหิงถูกเคาะดัง “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเร่งรีบแต่พยายามข่มกลั้นไว้

จ้าวเหิงตื่นขึ้นแทบจะในทันที ปกติเขาเป็นคนหลับตื้นอยู่แล้ว เขาสวมเสื้อคลุมเดินออกไปที่ลานบ้าน เปิดประตูออก ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคือซูหว่านเอ๋อร์ ใบหน้าสวยหวานของนางซีดขาวเพราะลมหนาว ระหว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยความร้อนรนและความโล่งใจระคนกัน

“ท่านอาจารย์จ้าว เสี่ยวอู่ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

หัวใจของจ้าวเหิงกระตุกวูบ ความง่วงงุนหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย “อาการเขาเป็นอย่างไรบ้าง”

“ร่างกายยังอ่อนแอมากเจ้าค่ะ แต่สติดี เอาแต่พร่ำบอกว่าจะขอพบท่าน” ซูหว่านเอ๋อร์พูดเสียงเบา “ข้าไม่กล้าให้เขาพูดมาก ป้อนน้ำข้าวร้อนๆ ให้เขาไปหน่อยหนึ่งแล้ว”