บทที่ 237 มีศึกให้รบอีกแล้วรึ? ดีเยี่ยมไปเลย!

ภายในหอประชุม เตาไฟกำลังลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง เปลวไฟส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ เลียโลมถ่านไม้อย่างตะกละตะกลาม แสงไฟสีเหลืองนวลส่องกระทบผนังหินที่เย็นเฉียบให้ดูอบอุ่นวูบไหว แต่กลับไม่อาจขับไล่ความหนักอึ้งที่แทบจะจับตัวเป็นก้อนในอากาศออกไปได้

จ้าวเหิงถ่ายทอดข่าวที่เสี่ยวอู่นำมาให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดถี่ยิบ หนอนบ่อนไส้ในตระกูลเสิ่น การรุกคืบกดดันทีละก้าวของเว่ยอู๋หยา สถานการณ์จนตรอกที่ถูกตีขนาบหน้าหลังของเสิ่นจือเวย และ... “เงินช่วยชีวิต” สามแสนตำลึงที่มากพอจะซื้อเมืองชิงโจวได้ครึ่งเมืองก้อนนั้น

ทุกคำพูด ราวกับก้อนหินยักษ์ที่ทุ่มลงในบึงน้ำลึกที่เงียบสงัด กระแทกใจทุกคนจนปั่นป่วนไม่หยุด ถานไถหมิงเลี่ยนั่งฟังอย่างเงียบงันมาตลอด นิ้วมือที่ข้อต่อชัดเจน ซึ่งเคยง้างคันธนูหนักพันชั่งคู่นั้น บัดนี้กำลังลูบไล้ที่วางแขนเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว ครั้งแล้วครั้งเล่า ทิ้งเสียงเสียดสีแผ่วเบาไว้บนเนื้อไม้ที่มันวาว

เมื่อจ้าวเหิงพูดคำสุดท้ายจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัดอีกครั้ง เนิ่นนาน ถานไถหมิงเลี่ยถึงได้เอ่ยปากช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ราวกับแบกน้ำหนักของขุนเขาเอาไว้ “ดูท่า ไม่ช้าก็เร็วคงต้องปะทะกับคนของราชสำนักพวกนี้เข้าจนได้” สีหน้าของเขาไม่ได้มีความประหลาดใจมากนัก แต่กลับเป็นความแน่วแน่เหมือนรอคอยให้รองเท้าข้างที่เหลือตกลงพื้นเสียที นับตั้งแต่วันที่บ้านแตกสาแหรกขาด เขาก็เข้าใจดีว่า ระหว่างเขากับราชสำนักที่เน่าเฟะนั้น คือความสัมพันธ์แบบ ‘เจ้าตายข้าอยู่’ (อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้)

“ปะทะ? พี่ใหญ่ นี่ไม่เรียกว่าปะทะ นี่เรียกว่ามาส่งให้พวกเราเชือดถึงที่!” เสียงที่ตื่นเต้นจนเกือบจะเป็นการกระโดดโลดเต้นดังระเบิดขึ้น ฉีกกระชากบรรยากาศที่หยุดนิ่งจนขาดวิ่น ถานไถหมิงอวี่ตบหน้าขาฉาดใหญ่ ร่างกายดีดผึงขึ้นมาจากเก้าอี้ ดวงตาสองข้างลุกโชนด้วยไฟที่ร้อนแรง