บทที่ 238 เงินเศษไม่กี่ตำลึง ทำใจคนว้าวุ่น

หลี่เถี่ยซาน ผู้ดูแลฝ่ายพลาธิการที่เพิ่งรับตำแหน่งใหม่ ถึงกับมองว่าการจัดซื้อของสำหรับวันปีใหม่ในครั้งนี้ คือบททดสอบครั้งสำคัญที่สุดนับตั้งแต่เขาสวามิภักดิ์เข้ามา เขาทุ่มเทอย่างสุดกำลัง สาบานว่าจะต้องจัดงานให้โอ่อ่าสมเกียรติ ไม่ให้เสียแรงที่ท่านอาจารย์และหัวหน้าใหญ่ไว้วางใจ

รายการจัดซื้อที่จ้าวเหิงเขียนด้วยลายมือถูกเขามองราวกับสมบัติล้ำค่า เขาเรียกตัวนักบัญชีหัวไวหลายคนมาประชุมด่วน สุมหัวกันคำนวณอยู่รอบตะเกียงน้ำมันตลอดทั้งคืน รายการสิ่งของนั้นละเอียดถี่ยิบจนน่าตกใจ ใหญ่โตตั้งแต่ข้าวสาร อาหารแห้ง น้ำมัน เล็กไปจนถึงผ้าพับ เข็มและด้าย แม้กระทั่งป๋องแป๋งและกังหันลมสำหรับเด็กเล่น ก็ยังมีการแยกประเภทและระบุจำนวนโดยประมาณเอาไว้ ท่าทางที่ละเอียดรอบคอบนั้น ดูไม่เหมือนหัวหน้าพลาธิการของค่ายโจรเลยสักนิด แต่เหมือนเถ้าแก่ใหญ่ที่เตรียมจะเปิดร้านระดับตำนานร้อยปีมากกว่า

ทว่า เมื่อเครื่องจักรหมุนเร็วเกินไป ปัญหาของฟันเฟืองใหม่ๆ ก็ตามมา ปัญหาใหม่ที่จัดการยากปัญหาหนึ่ง ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคนอย่างรวดเร็ว

ในค่ายชิงเฟิง แรงงานที่เปลี่ยนสถานะมาจากผู้ลี้ภัยเหล่านั้น หลังจากตรากตรำทำงานหนักมาหลายเดือน ในมือของต่างก็มีเงินเก็บก้อนหนึ่งที่ในอดีตพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง คนที่มีน้อยก็มีสามถึงห้าตำลึง คนที่มีมาก ถึงกับเก็บ “เงินก้อนโต” ได้สิบกว่าตำลึง เงินทองของแท้กำอยู่ในมือ มันหนักอึ้ง และลวกจนหัวใจคนเร่าร้อน

เมื่อวันสิ้นปีใกล้เข้ามา ความปรารถนาที่มีต่อ “วันปีใหม่” ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก ก็เริ่มเติบโตอย่างบ้าคลั่ง ใครบ้างไม่อยากลงเขาด้วยตัวเองสักครั้ง? ไปเดินในตลาดที่จอแจ เลือกตัดผ้าเนื้อแน่นๆ สักหลายชี้ (หน่วยวัดความยาว) มาตัดชุดใหม่ให้ลูก ชั่งเนื้อติดมันสักสองชั่ง ตักเหล้าขุ่นสักกา ฉลองปีใหม่ที่มีความหมายอย่างแท้จริงสักครั้ง ชั่วเวลาหนึ่ง ใบคำร้องขอลงเขาไปซื้อของ ก็ปลิวว่อนราวกับเกล็ดหิมะ กองพะเนินเต็มโต๊ะทำงานของหลี่เถี่ยซาน