บทที่ 239 คืนส่งท้ายปีเก่า อบอุ่นหัวใจ

เช้าตรู่วันสิ้นปี ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ค่ายชิงเฟิงก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาที่แตกต่างไปจากวันปกติ ปล่องควันจากบ้านหินทุกหลังคาเรือน ล้วนพ่นควันที่มีกลิ่นหอมของเนื้อลอยฟุ้งออกมา เด็กๆ สวมใส่เสื้อผ้าที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นชุดใหม่ วิ่งไล่จับกันบนพื้นหิมะที่ยังละลายไม่หมด เสียงหัวเราะใสกังวานดังก้องไปทั่วหุบเขา ขับไล่ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวออกไปจนสิ้น

บนลานกว้างหน้าหอประชุม กองไฟขนาดใหญ่หลายกองถูกจุดขึ้น เปลวไฟพุ่งสูงหลายชือ ส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ ส่องกระทบใบหน้าของผู้คนที่ล้อมวงอยู่รอบๆ จนแดงก่ำ หลี่เถี่ยซานกำลังสั่งการชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง ให้นำหมูอ้วนๆ แพะตัวโตๆ ที่ชำแหละทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ขึ้นย่างบนไฟ ไขมันหยดลงไปในถ่านไฟ ส่งเสียง “ซู่ ซ่า” กลิ่นหอมอันโอชะ กระตุ้นพยาธิในท้องของผู้คนจนปั่นป่วนไปหมด

จ้าวเหิงและสามพี่น้องตระกูลถานไถ เดินเคียงไหล่กันไปในค่าย พวกเขาไม่ได้ทำให้ใครแตกตื่น เพียงแค่เดินเล่นเหมือนครอบครัวธรรมดาๆ มองดูความคึกคักและสงบสุขที่พวกเขาสร้างขึ้นมากับมืออย่างเงียบๆ พวกเขาเดินอ้อมไปยังหอสังเกตการณ์บนกำแพงค่ายหลายจุด หอสังเกตการณ์ในปัจจุบัน ไม่ใช่เพิงไม้ซอมซ่อในอดีตอีกแล้ว ฐานหอที่ก่อด้วยหินสีเขียวมั่นคงแข็งแรง ด้านบนเป็นป้อมไม้หนาทึบ กันได้ทั้งลมและหิมะ ทั้งยังเจาะช่องยิงธนูไว้กว้างขวาง ลมหนาวพัดหวีดหวิว แต่พี่น้องที่เข้าเวรยามกลับยืนตัวตรง สายตาระแวดระวังกวาดมองความเคลื่อนไหวทุกจุดที่ตีนเขา

เมื่อเห็นหัวหน้าใหญ่และท่านอาจารย์จ้าวมาด้วยตัวเอง เหล่าทหารยามก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก รีบจะทำความเคารพ “ไม่ต้อง” ถานไถหมิงเลี่ยโบกมือ สายตากวาดมองพี่น้องที่ทำงานหนักที่สุดเหล่านี้ บนใบหน้าปรากฏความอ่อนโยนที่หาได้ยาก “ช่วงเทศกาล พวกเจ้ายังต้องมาเฝ้าอยู่ที่นี่ ลำบากพวกเจ้าแล้ว”

จ้าวเหิงยิ้ม รับไหดินเผาขนาดเล็กบรรจุครึ่งชั่ง หลายใบมาจากมือทหารคนสนิทด้านหลัง “นี่เป็นของพวกเจ้า เหล้ารัมหมักใหม่ของค่าย ของดีแก้หนาว” เขายื่นไหเหล้าให้กับทหารยามทุกคนด้วยตัวเอง พร้อมกำชับอย่างจริงจัง “จำไว้ ตอนนี้เข้าเวรอยู่ ห้ามดื่มแม้แต่อึกเดียว รอเปลี่ยนเวรลงไป นั่งล้อมเตาไฟ ค่อยดื่มให้เต็มที่ แก้เหนื่อย” ทหารยามประคองไหเหล้าที่หนักอึ้ง รู้สึกเพียงกระแสความอบอุ่นไหลจากฝ่ามือตรงเข้าสู่หัวใจ นี่ไม่ใช่แค่เหล้า แต่นี่คือการให้ความสำคัญและความห่วงใยจากเบื้องบน