บทที่ 240 ทวนเดียวทะลวงเกราะ ข้าไร้เทียมทานแล้ว

ช่วงเวลาไม่กี่วันของเทศกาลปีใหม่ นับเป็นช่วงเวลาที่ค่ายชิงเฟิงมีความสงบสุขที่หาได้ยากยิ่ง หิมะที่ตกหนักปิดเส้นทางภูเขา ตัดขาดการสอดแนมและความวุ่นวายจากโลกภายนอก และก็เป็นการให้เวลาค่ายชิงเฟิงได้พักหายใจ จ้าวเหิงได้โอกาสขโมยเวลาว่างมาสองวัน มาช่วยเถี่ยตั้นและผินผินปั้นตุ๊กตาหิมะและเล่นปาหิมะกัน ในบ้านหินมักจะมีเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กๆ และเสียงบ่นอย่างเอ็นดูแกมระอาของถานไถหมิงเยว่ดังออกมา ช่างอบอุ่นจนไม่เหมือนโลกมนุษย์

เดิมทีเขาคิดว่า ก่อนเข้าฤดูใบไม้ผลิ คนของโจววั่ง ผู้ว่าราชการเมืองชิงโจว จะต้องหาทางบุกมาถึงหน้าประตู ไม่ว่าจะมาหยั่งเชิง หรือข่มขู่ แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ ที่ตีนเขากลับเงียบสงบผิดปกติ ราวกับการล่มสลายของค่ายหม่าเตาและการเปิด “เส้นทางปลอดภัย” เป็นเพียงการละเล่นเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ส่งผลกระทบอะไร

ความเงียบสงบที่ผิดปกตินี้ กลับทำให้ในใจของจ้าวเหิงมีความกังวลวนเวียนอยู่ หมาป่าก่อนจะกระโจนขย้ำเหยื่อ มักจะเป็นช่วงเวลาที่อดทนที่สุดเสมอ ในเมื่อศัตรูไม่ขยับ ก็ต้องใช้เวลาทุกนาทีที่มี ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

จ้าวเหิงอาศัยความว่างในช่วงไม่กี่วันนี้ ขลุกตัวอยู่ในโรงงานช่างฝีมือ เขาจะทำตามสัญญาที่จะตีทวนยาวให้น้องเขยถานไถหมิงอวี่ และตีดาบประจำกายให้พี่ใหญ่ถานไถหมิงเลี่ย โดยให้จางแขนเหล็กและโจวโหย่วเถียนเป็นคนตีขึ้นมา ไฟในเตาหลอมของโรงงานช่างลุกโชนตลอดทั้งวัน จางแขนเหล็กและโจวโหย่วเถียน สองยอดช่างฝีมือที่มีสถานะเหนือกว่าใครในค่าย แทบจะกลายเป็นเงาตามตัวของจ้าวเหิง หลังผ่านการชำระล้างด้วย “จิงหง” และ “เฟิ่งชี” พวกเขาไม่ได้มองจ้าวเหิงด้วยความเคารพยำเกรงธรรมดาอีกต่อไป แต่เกือบจะเป็นความศรัทธาและความคลั่งไคล้ที่มีต่อเทพเจ้า ทุกคำที่จ้าวเหิงพูด ทุกเส้นที่จ้าวเหิงวาด ในสายตาของพวกเขาคือสัจธรรมที่ห้ามโต้แย้ง

ครั้งนี้ จ้าวเหิงไม่ได้แสวงหาลวดลายขนนกที่วิจิตรซับซ้อนถึงขีดสุดแบบ “เฟิ่งชี” แต่กลับสู่ลวดลายดามัสกัสแบบบิดเกลียว และลายน้ำไหล ที่เน้นการใช้งานจริงมากกว่า สิ่งที่เขาต้องการสร้าง คืออาวุธสังหารที่บริสุทธิ์สองชิ้น