บทที่ 241 ที่แท้ก็เจ้าหมูตอนตัวนั้นเอง

เมืองหลวง จวนอัครมหาเสนาบดีขวา

ภายในห้องหนังสือ กลิ่นหอมของไม้จันทน์ลอยอวล เว่ยอู๋หยาในชุดลำลองสีเข้ม นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ในมือกำลังลูบไล้ที่ทับกระดาษหยกขาวเนื้อเนียน สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวน้ำนิ่ง ไม่อาจมองเห็นคลื่นอารมณ์ใดๆ

พ่อบ้านเว่ยจงยืนโค้งตัวอยู่ข้างๆ ยื่นจดหมายลับที่เพิ่งได้รับมาส่งให้ เว่ยอู๋หยารับจดหมายมา ไม่ได้รีบร้อนเปิดออก แต่ใช้ที่ทับกระดาษรีดมุมซองจดหมายให้เรียบเสียก่อน ท่วงท่าไม่ช้าไม่เร็ว ราวกับมีจังหวะดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์ เขาค่อยๆ คลี่กระดาษจดหมายออก กวาดสายตามองผ่านๆ

อ่านจบ สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำบ่อเก่าของเขาก็มีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในที่สุด “ชิงโจว...” เว่ยอู๋หยาเอ่ยปากช้าๆ เสียงทุ้มต่ำและน่าฟัง ดังก้องชัดเจนในห้องหนังสือที่เงียบสงัด “น่าสนใจ”

เว่ยจงเป็นคนเก่าแก่ที่รับใช้เว่ยอู๋หยามาหลายสิบปี ย่อมรู้ใจเจ้านายที่สุด จึงรีบต่อบททันที “ท่านอัครเสนาบดี สองพ่อลูกตระกูลเสิ่นนั่นก็ไร้น้ำยาจริงๆ ขอรับ บ่าวชี้ทางให้แล้ว ให้ตรวจสอบจากภายใน ผลคือสืบได้แค่ว่าของสองอย่างนั้นมาจากแหล่งเดียวกัน แต่กลับหาไม่เจอว่าต้นตอจริงๆ อยู่ที่ไหน ดีที่คนของเราที่เฝ้าจับตาความเคลื่อนไหวของซื่อไห่ทง พบว่าก่อนที่ ‘เหล้ารัมสายลม’ จะวางตลาด มีเรือสินค้าหน้าตาธรรมดาๆ ไม่กี่ลำมาเทียบท่าที่ท่าเรือเถื่อนชานเมือง แล้วขนถ่ายสินค้าขึ้นรถม้าที่ปิดมิดชิดลำเลียงเข้าเมืองหลวงในคืนนั้น พอแกะรอยตามไป ถึงรู้ว่าเรือพวกนั้นมาจากชิงโจวขอรับ”