บทที่ 242 ท่านผู้ว่าฯ ถุงเงินหายไปแล้ว

เป็นไปตามคาด พอด่าคนตายอย่างซ่งเหมี่ยวเสร็จ ปากกระบอกปืนของโจววั่งก็หันมาหาคนเป็นทันที “ยังมีเจ้าเฉียนอี้ต๋าคนนั้นอีก! นายอำเภอชิงเหอ! ก็เป็นไอ้เศษสวะไร้ไข่อีกคน! ค่ายชิงเฟิงอยู่ใต้จมูกมันแท้ๆ จากรังโจรเล็กๆ ร้อยกว่าคน เติบใหญ่จนถึงขั้นนี้ มันกลับไม่ผายลมออกมาสักแอะ!”

โจววั่งยิ่งคิดยิ่งโกรธ เดินวนไปวนมาในห้องหนังสือ ไขมันใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวตามจังหวะการเดิน กดทับจนพื้นกระดานส่งเสียงครวญคราง “จดหมายที่ข้าส่งไปสั่งให้มันปราบโจรตอนนั้น มันเอาไปเช็ดก้นแล้วหรือไง!”

“ไม่ได้! ยอมไม่ได้เด็ดขาด! ข้ากลืนความแค้นนี้ไม่ลง!”

โจววั่งหยุดเดินกะทันหัน ดวงตาเล็กๆ ที่ถูกไขมันบีบจนเป็นเส้นเดียวสาดประกายอำมหิต “เฝิงหยวน! เจ้าไปเบิกกำลังที่คลังอาวุธเดี๋ยวนี้! โยกทหารประจำเมืองห้าร้อยนายมาให้ข้า! ข้าจะนำทัพเอง! เหยียบไอ้ค่ายชิงเฟิงบัดซบนั่นให้ราบ! เอาความเสียหายของข้าคืนมาเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า!”

เฝิงหยวนได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจเงียบๆ ในใจ: ไอ้โง่อย่างเจ้าน่ะหรือจะไปบวกกับค่ายชิงเฟิง ได้มาเป็นกุนซือให้เจ้า ช่างซวยซ้ำซวยซ้อนแปดชั่วโคตรจริงๆ เขาถึงค่อยๆ โค้งคำนับอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงราบเรียบไม่มีระลอกคลื่น “ใต้เท้า โปรดระงับโทสะ”