บทที่ 243 ไอ้หมาแก่โจววั่ง รอบนี้เตะเจอแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว

คนยังไม่ทันถึง เสียงก็มาถึงก่อน ถานไถหมิงอวี่พุ่งเข้ามาเหมือนพายุ ในมือยังถือทวนเหล็กกล้าเจาะเกราะที่จ้าวเหิงเพิ่งตีให้ใหม่เล่มนั้น ปลายทวนสะท้อนแสงไฟในหอประชุม เป็นประกายเย็นยะเยียบกระหายเลือด บนใบหน้าเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและจิตต่อสู้ที่กดไว้ไม่อยู่ ราวกับคนที่มาไม่ใช่ทูต แต่เป็นจดหมายท้ารบที่ส่งมาถึงที่

“พี่ใหญ่! พี่เขย! จะรออะไรอีก? ไอ้หมาแก่โจววั่งส่งคนมา ไม่ได้หวังดีแน่! พอดีเลย เอาเลือดพวกมันมาประเดิมทวนใหม่ของข้า! ให้ข้าพากองทัพเกราะทมิฬร้อยนายลงเขา ช่างหัวกุนซืออะไรนั่น แทงให้เป็นรูสักสองสามรูก่อนค่อยว่ากัน!” เขาเหวี่ยงทวนยาว ลมที่เกิดจากการเหวี่ยงพัดเปลวเทียนบนโต๊ะจนวูบไหว ท่าทางเหมือนจะบุกลงเขาไปฆ่าล้างบางเดี๋ยวนี้

“เหลวไหล!” ถานไถหมิงเลี่ยตวาดเสียงขรึม “วางทวนของเจ้าลง!” ถานไถหมิงอวี่ยืดคอแข็ง ยังอยากจะเถียง แต่พอสบตากับดวงตาลึกล้ำของพี่ชาย สุดท้ายก็ได้แต่กระแทกทวนเข้ามุมกำแพงอย่างเสียไม่ได้ เกิดเสียงดังตุบ

จ้าวเหิงมองแล้วขำ เขาตบไหล่น้องชายภรรยาเบาๆ พูดเสียงอ่อนโยน “หมิงอวี่ สองทัพรบกัน ไม่ฆ่าทูต แม้พวกเราจะไม่ใช่ ‘ประเทศ’ แต่กฎก็ต้องรักษา การเข่นฆ่าเป็นวิธีการที่ต่ำชั้นที่สุด เราต้องดูก่อนว่า จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ คิดจะเล่นลูกไม้อะไร” เขาหันไปทางถานไถหมิงเลี่ย “พี่ใหญ่ ข้าเห็นด้วยกับความคิดของท่าน ในเมื่อเป็นแขก ก็ต้องมีการต้อนรับขับสู้ แต่สถานที่รับแขกนี้ ต้องให้เราเป็นคนเลือก”

ในดวงตาของถานไถหมิงเลี่ยฉายแววชื่นชม เขาเข้าใจความหมายของจ้าวเหิงทันที พยักหน้า “เอาตามเจ้าว่า สั่งการลงไป ‘เชิญ’ แขกไปที่ศาลารับลม (ศาลาอิงเค่อ) กลางเขา”