บทที่ 244 อยากได้เงิน? คุกเข่ามารับสิ

ถานไถหมิงเลี่ยยังคงสีหน้าเรียบเฉยราวน้ำนิ่ง เหมือนรูปปั้นหินที่เงียบงัน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเฝิงหยวน ใช้เพียงปลายนิ้วหยาบกร้าน ลูบไล้ขอบถ้วยชาช้าๆ ในโลกของเขา ดูเหมือนจะมีเพียงชาถ้วยนั้น ไม่มีเฝิงหยวน และไม่มีจวนผู้ว่าราชการ ความเมินเฉยโดยสิ้นเชิงนี้ มีแรงกดดันยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ เฝิงหยวนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่พูดพล่ามอยู่หน้าศาลเจ้าเขา แต่เทพเจ้าเขาตรงหน้า กลับไม่มีความสนใจที่จะลืมตามองด้วยซ้ำ

ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจเขาจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง เขาไม่กลัวอีกฝ่ายตบโต๊ะลุกขึ้น หรือถลึงตาด้วยความโกรธ ความโกรธหมายถึงยังเจรจาได้ ยังใช้ประโยชน์ได้ สิ่งที่เขากลัว คือความสงบนิ่งที่มองไม่เห็นก้นบึ้งแบบนี้ต่างหาก

รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเหิงไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขารับบทสนทนาต่ออย่างเป็นธรรมชาติ ช่วยแก้สถานการณ์ให้เฝิงหยวน แต่กลับผลักเขาลงสู่หน้าผาที่ลึกกว่าเดิม “ท่านเฝิงชมเกินไปแล้ว”

“ค่ายชิงเฟิงก็แค่กลุ่มคนทุกข์ยากที่ไม่มีทางไป มารวมตัวกันกอดคอผิงไฟแก้หนาวเท่านั้น”

“ส่วนเรื่องค่ายหม่าเตา พวกมันขวางทางทำมาหากินของทุกคน พวกเราจะทนนั่งมองตัวเองอดตายก็คงไม่ได้ ไม่นับว่าเป็นคุณธรรมน้ำมิตรยิ่งใหญ่อะไรหรอก ก็แค่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด”