บทที่ 245 กลับลำกลางคัน ผู้ว่าฯ มันก็แค่หมูตอน

ถานไถหมิงเลี่ยเอ่ยปากอีกครั้ง ครั้งนี้ ในที่สุดสายตาของเขาก็ละจากถ้วยชาที่ไม่ถูกแตะต้อง มาหยุดอยู่ที่ตัวเฝิงหยวน สายตานั้นไม่ได้คมกริบ แต่มันหนักอึ้ง กดทับจนเฝิงหยวนหายใจไม่ออก สายตาที่มองทะลุความกลัวที่อยู่ลึกสุดใจ และมองทะลุการเสแสร้งและความปรารถนาทั้งมวล “น้องชายข้าคนนี้พูดจาขวานผ่าซาก แต่เหตุผลของเขาไม่ผิด” ถานไถหมิงเลี่ยพูดช้าๆ น้ำเสียงทุ้มลึกและน่าฟัง ทุกคำกระแทกใจเฝิงหยวน “สามหมื่นตำลึง คนอย่างโจววั่งคู่ควรหรือ”

วินาทีนี้ เฝิงหยวนกลับใจเย็นลงอย่างประหลาด ไม่ ไม่ใช่ความใจเย็น แต่เป็นความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เมื่อเงาแห่งความตายปกคลุมลงมา ความกลัวพุ่งถึงจุดสูงสุด แล้วยุบตัวลง กลายเป็นความเด็ดเดี่ยวแบบคนจนตรอกที่ไม่เหลืออะไรจะเสีย เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล ไม่สนใจแม้แต่จะปัดฝุ่นที่เปื้อนชุดขุนนาง

เขาหันไปทางถานไถหมิงเลี่ยที่นั่งเป็นประธาน แล้วหันไปมองจ้าวเหิงที่สังเกตการณ์เขาอยู่อย่างเงียบๆ ใช้เวลาตัดสินใจอยู่นานนับครึ่งถ้วยชา ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องยากลำบากที่สุดในชีวิต สุดท้ายกลับโค้งคำนับลงต่ำจนเอวแทบจะพับเก้าสิบองศา ท่าทางนอบน้อมถ่อมตนจนติดดิน “ท่านหัวหน้าใหญ่ ท่านอาจารย์จ้าว เป็นข้าน้อยที่เลอะเลือนไปเองขอรับ!” เสียงของเฝิงหยวนสั่นเครือ แหบแห้ง แต่แฝงความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน “เรื่องเงินสามหมื่นตำลึงที่โจววั่งพล่ามออกมา นั่นเป็นคำพูดเพ้อเจ้อตอนเมาเหล้าที่เขาพูดก่อนข้าน้อยจะขึ้นเขา เชื่อถือไม่ได้ขอรับ! ท่านหัวหน้าทั้งสองโปรดมีใจกว้างขวางดุจมหาสมุทร อย่าได้ไปถือสาหาความกับไอ้หมูโง่ตัวนั้นเลย!”

การกระทำนี้ เล่นเอาพี่น้องตระกูลถานไถถึงกับตะลึงงัน ถานไถหมิงอวี่ยิ่งอ้าปากค้าง ใช้ปลายด้ามทวนชี้หน้าเฝิงหยวน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “จะ... เจ้าสุนัขรับใช้ ทำไมจู่ๆ ถึงด่าเจ้านายตัวเองขึ้นมาได้ล่ะ”

จ้าวเหิงเองก็หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่สายตาที่พินิจพิเคราะห์กลับลึกล้ำขึ้น มองดูเฝิงหยวน กุนซือจวนผู้ว่าฯ ที่จู่ๆ ก็กลับลำร้อยแปดสิบองศาผู้นี้อย่างสนใจ นี่สิถึงจะน่าสนุก กุนซือคนหนึ่ง เรียกเจ้านายตัวเองว่า “หมูโง่” ต่อหน้าคนนอก นี่ไม่ใช่แค่การพลั้งปาก แต่มันคือการทรยศหักหลังที่โจ่งแจ้งและไร้การปิดบัง