บทที่ 246 ตะลึงกันทั้งบาง! เจ้านี่มันดาราตุ๊กตาทอง!

เฝิงหยวนหัวเราะแหะๆ ในดวงตาเปล่งประกายแผนการที่ชวนให้ใจสั่น “ข้ารับมือพวกท่านไม่ได้ แต่จะรับมือไอ้หมูโง่ที่บ้าตัณหาหน้าเงินตัวเดียวไม่ได้เชียวหรือ?”

สิ้นเสียง เขาทำท่าทางที่ไม่มีใครในที่นั้นคาดคิด เขาหมุนตัวขวับ แล้วพุ่งเอาหัวชนเสาศาลาสีแดงชาดขนาดคนโอบอย่างแรง!

“ปัง!” เสียงกระแทกทึบๆ ที่ทำให้คนฟังต้องเสียวฟันดังขึ้นอย่างชัดเจนท่ามกลางลมเขาที่หวีดหวิว สะเทือนจนหูอื้อ ถานไถหมิงอวี่ที่กำลังยกถ้วยชาจะดื่มถึงกับข้อมือแข็งค้าง น้ำชาร้อนลวกรดหลังมือจนแดงเถือก แต่เขาราวกับไร้ความรู้สึก ตาเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน อ้าปากค้างมองเฝิงหยวนอย่างตกตะลึง แม้แต่ถานไถหมิงเลี่ย ผู้เป็นจอมคนผ่านความเป็นความตายในสนามรบมานับไม่ถ้วน หางคิ้วยังกระตุกอย่างรุนแรงโดยไม่อาจควบคุม รอยยิ้มที่มุมปากของจ้าวเหิงเอง ก็แข็งค้างไปชั่วขณะ

ครั้งนี้ ชนจริงเจ็บจริง ไม่มีลูกไม้แม้แต่น้อย ไม่มีเสแสร้งแม้แต่ครึ่งส่วน ร่างของเฝิงหยวนราวกับถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นทุบเข้าแสกหน้า ร่างกายอ่อนปวกเปียกไหลรูดลงมาจากเสา หน้าผากปูดบวมขึ้นมาทันที ตามด้วยเลือดสดๆ ที่ซึมออกมาจากใต้ผิวหนัง ไหลเป็นทางลงมาอาบแก้มที่ซีดเผือด

แต่เขาราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด พยุงร่างโงนเงนลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาที่ขุ่นมัวล็อกเป้าไปที่เสาแดงต้นเดิม แล้วก็ อีกครั้ง “ปัง!” ครั้งที่สอง! ครั้งนี้แรงกว่าครั้งแรก เสียงทึบกว่าเดิม ร่างทั้งร่างกระดอนกลับมา แผลที่หน้าผากที่เพิ่งซึมเลือดเมื่อครู่ปริแตกออก เลือดพุ่งกระฉูด ย้อมใบหน้าครึ่งซีกของเขาเป็นสีแดงฉานในพริบตา