บทที่ 247 เศษเดนตระกูลถานไถ! เรื่องใหญ่ถึงชีวิต!

โจววั่งมองสภาพยับเยินของเฝิงหยวน หัวใจหล่นวูบ ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก น้ำเสียงเริ่มตึงเครียด “งั้น... งั้นหัวหน้าโจรค่ายชิงเฟิงว่ายังไงบ้าง? เงินสามหมื่นตำลึง...”

“เงิน?” เฝิงหยวนราวกับแมวถูกเหยียบหาง เสียงแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที บาดหูอย่างยิ่ง “พวกเขาไม่ให้เอ่ยถึงเลยด้วยซ้ำขอรับ!” เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ ชี้ไปที่แผลเหวอะหวะบนหน้าผากตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับแค้นและความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย “ข้าน้อยแค่เปรยๆ ไปประโยคเดียว ว่าขอให้เห็นแก่หน้าใต้เท้าบ้าง ผลคือ... ผลคือรองหัวหน้าค่ายชิงเฟิงที่เป็นไอ้คนเถื่อนนั่น ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกทวนจะแทงข้าน้อยให้ตาย!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าใหญ่ของพวกมันช่วยห้ามไว้ ชีวิตน้อยๆ ของข้าน้อย คงต้องทิ้งไว้ที่เขาหนิวเอ่อร์แล้วขอรับ!”

เฝิงหยวนยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ เอาบทพูดที่เตรียมมาระหว่างทางใส่สีตีไข่ระบายออกมาจนหมดเปลือก เขาวาดภาพค่ายชิงเฟิงให้กลายเป็นถ้ำมังกรแดนพยัคฆ์ที่น้ำซึมไม่เข้า บอกว่าพวกมันอาวุธครบมือ ลิ่วล้อทุกคนตาเป็นประกายไม่กลัวตาย การป้องกันในค่ายแน่นหนา สามก้าวหนึ่งป้อม ห้าก้าวหนึ่งยาม เหมือนค่ายทหารขนาดย่อมก็ไม่ปาน

“ใต้เท้า ความแข็งแกร่งของค่ายชิงเฟิง เหนือกว่าที่พวกเราจินตนาการไว้มากขอรับ! อย่าว่าแต่ทหารประจำเมืองพันนายของเราเลย ต่อให้เพิ่มอีกเท่าตัว ไปตีเขาหนิวเอ่อร์ ก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน!”