บทที่ 248 มาได้จังหวะพอดี รอเจ้าอยู่เลย!

ถานไถหมิงเยว่ยืนอยู่ที่ริมฝั่งไม่ไกล สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหนา มองดูฉากพ่อลูกสามคนเล่นสนุกกัน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

เลื่อนน้ำแข็งนี้จ้าวเหิงใช้เวลาวันหนึ่งเต็มๆ คิดค้นขึ้นมา เขาใช้แผ่นไม้มาประกอบเป็นฐาน ด้านล่างติดแท่งเหล็กสองแท่งที่ขัดจนลื่น ด้านหน้าผูกเชือกป่านเส้นหนา เท่านี้ก็ได้เลื่อนน้ำแข็งฉบับเรียบง่ายแล้ว ทันทีที่ทำเสร็จ มันก็กลายเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเถี่ยตั้นและผินผิน

“เถี่ยตั้น ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง? ออกแรงหน่อยสิ!” จ้าวเหิงนั่งอยู่บนเลื่อน แกล้งแหย่ลูกชาย “ข้า... ข้าออกแรงสุดๆ แล้วนะ!” เถี่ยตั้นหันมาประท้วงเสียงหอบแฮก ปลายจมูกเล็กๆ มีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดพราย “ผินผิน ลูกก็ดันไม่ไหวนะ แอบอู้อยู่หรือเปล่า?” จ้าวเหิงหันไปแซวลูกสาวบ้าง “เปล่านะ! ผินผินออกแรงที่สุดแล้ว!” ผินผินทำปากยื่นอย่างไม่ยอมแพ้ ออกแรงดันให้หนักกว่าเดิม

ถานไถหมิงเยว่มองดูรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของจ้าวเหิง ก็อดไม่ได้ที่จะค้อนใส่เขาด้วยความเอ็นดู โตป่านนี้แล้ว ยังจะรังแกเด็กสองคนอีก จ้าวเหิงหัวเราะร่า ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนจากเลื่อน “เอาล่ะๆ ไม่แกล้งพวกเจ้าแล้ว ให้ท่านพ่อลากเอง!” พูดจบ เขาก็รับเชือกมาจากมือเถี่ยตั้น ให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองขึ้นไปนั่งบนเลื่อน “นั่งให้มั่นนะ!”

จ้าวเหิงส่งเสียงต่ำ เกร็งกำลังเอว พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างแรง เขาพละกำลังมหาศาล ลากเลื่อนที่มีเด็กสองคนนั่งอยู่ได้โดยแทบไม่ต้องออกแรง เลื่อนน้ำแข็งไถลไปบนพื้นน้ำแข็งที่เรียบลื่นอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเสียงลมหวีดหวิว “ว้าว——!” เถี่ยตั้นและผินผินส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้น เสียงหัวเราะดังก้องไปไกล จ้าวเหิงลากเลื่อนหมุนวนไปมาบนลานน้ำแข็ง เดี๋ยวเร่งความเร็ว เดี๋ยวหยุดกะทันหัน เล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของเจ้าตัวเล็กทั้งสอง ราวกับเป็นดนตรีที่ไพเราะที่สุดในฤดูหนาวนี้