บทที่ 249 อัครเสนาบดีเว่ยจู่โจม หนี้เลือดเก้าปี

ภายในหอประชุม มีเตาไฟขนาดใหญ่สองเตากำลังลุกไหม้ ถ่านไม้ส่งเสียงแตกเปรี๊ยะเบาๆ เป็นระยะ ยิ่งขับเน้นให้ความเงียบรอบด้านวังเวงยิ่งขึ้น ถานไถหมิงเลี่ยนั่งสงบนิ่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่โต๊ะที่ว่างเปล่า แต่นิ้วมือกลับลูบไล้เชือกพันด้ามดาบที่เอวอย่างเหม่อลอย นั่นคือดาบ “เทียนหลาน” (เมฆาคลื่นฟ้า) ที่จ้าวเหิงตีให้เขา

ที่นั่งถัดลงมา เฝิงหยวนนั่งไม่ติดเก้าอี้ ใบหน้าที่เพิ่งจะหายบวมได้ไม่กี่วัน ตอนนี้ซีดขาวราวกระดาษ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดละเอียด ชุดขุนนางเปรอะเปื้อนดินและฝุ่น เห็นได้ชัดว่าเร่งเดินทางมาอย่างยาวนานโดยไม่ได้หยุดพักหายใจ เมื่อเห็นจ้าวเหิงเดินเข้ามา คิ้วที่ขมวดมุ่นของถานไถหมิงเลี่ยถึงคลายลงเล็กน้อย ไหล่ที่เกร็งเขม็งก็ดูผ่อนคลายลงบ้าง ส่วนเฝิงหยวน ราวกับคนจมน้ำที่เห็นฟางเส้นสุดท้าย เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างแรง จนเก้าอี้ด้านหลังล้มคว่ำ

“ท่าน... ท่านอาจารย์จ้าว!” จ้าวเหิงพยักหน้าให้ถานไถหมิงเลี่ย เป็นเชิงทักทาย จากนั้น เขาหันไปมองเฝิงหยวน สายตาสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้ “ท่านเฝิง มีเรื่องอะไรถึงได้ตื่นตระหนกเพียงนี้”

ถานไถหมิงเลี่ยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือผลักกระดาษวาดภาพไม่กี่แผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะข้างกาย ไปทางจ้าวเหิง การเคลื่อนไหวนั้นแผ่วเบา แต่เสียงกระดาษเสียดสีกับโต๊ะไม้ กลับดังบาดหูอย่างยิ่งในหอประชุมที่เงียบสงัด จ้าวเหิงเดินเข้าไป หยิบขึ้นมาหนึ่งแผ่น เขาค่อยๆ คลี่ออก ในภาพเป็นชายหนุ่มใบหน้ามุ่งมั่น คิ้วกระบี่นัยน์ตาคม บุคลิกไม่ธรรมดา แม้จะเป็นภาพวาดหมึกดำ แต่รัศมีกดดันนั้นกลับพุ่งออกมาจากหน้ากระดาษ คือหัวหน้าใหญ่ค่ายชิงเฟิง ถานไถหมิงเลี่ย

การเคลื่อนไหวของจ้าวเหิงไม่สะดุดแม้แต่น้อย แววตาก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่ครึ่งส่วน เขาคลี่อีกสองแผ่นที่เหลือออกมาดู แผ่นหนึ่งวาดเด็กหนุ่มที่มีแววดื้อรั้นทรนงระหว่างคิ้ว เหมือนกับถานไถหมิงอวี่อย่างน้อยเจ็ดส่วน แผ่นสุดท้าย เป็นเด็กสาววัยแรกรุ่นที่งดงามหยาดเยิ้ม คิ้วตาและจิตวิญญาณนั้น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นถานไถหมิงเยว่ในวัยสิบกว่าปี