บทที่ 250 กลียุคกำลังมาเยือน นั่งรอผู้บุกรุก

นี่คือปัญหาที่เขาให้ความสำคัญที่สุด หากผู้ว่าราชการเมืองชิงโจวกับอัครมหาเสนาบดีขวาแห่งราชสำนักร่วมมือกัน สถานการณ์ของค่ายชิงเฟิง จะยากลำบากกว่าตอนนี้เป็นสิบเท่า ได้ยินคำถามนี้ บนใบหน้าของเฝิงหยวนก็เผยความดูแคลนออกมาอย่างไม่ปิดบัง “ท่านอาจารย์จ้าวกังวลเกินไปแล้ว” เขาแค่นเสียงหัวเราะเย็น “โจววั่งหมูโง่ตัวนั้น คู่ควรเอาไปเปรียบเทียบกับเว่ยอู๋หยาด้วยหรือ?”

เขาหยุดเล็กน้อย เรียบเรียงคำพูด แล้วกล่าวต่อ “เท่าที่ข้ารู้มา สองคนนี้ก็แค่เคยรับราชการพร้อมกันในเมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน เคยพบหน้ากันไม่กี่ครั้ง แม้แต่คนรู้จักผิวเผินยังนับไม่ได้ด้วยซ้ำ ท่านอัครเสนาบดีเว่ยเป็นคนระดับไหน? สายตาสูงเสียดฟ้า อำนาจบาตรใหญ่ล้นหลาม ส่วนโจววั่ง ก็แค่ถุงเหล้าถังข้าว (คนไร้ประโยชน์) ที่ไต่เต้ามาถึงตำแหน่งนี้ได้ด้วยบารมีบรรพบุรุษและภูเขาเงินภูเขาทอง ท่านอัครเสนาบดีเว่ยจะทำการใหญ่ จะไปหาหมูโง่แบบนี้มาเป็นเพื่อนร่วมทีมได้อย่างไร?”

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด ข้อสันนิษฐานนี้ ตรงกับที่เขาคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้โดยพื้นฐาน “แล้วมือของเว่ยอู๋หยา จะยื่นมาถึงชิงโจวได้ไหม?” ถานไถหมิงเลี่ยที่อยู่ข้างๆ ถามเสียงขรึม นี่ก็เป็นประเด็นสำคัญเช่นกัน

เฝิงหยวนส่ายหน้า สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย “ท่านหัวหน้าใหญ่ นี่แหละคือจุดที่น่าพิศวงที่สุดของราชสำนักในตอนนี้ ท่านอัครเสนาบดีเว่ยต่อให้อำนาจล้นฟ้า ก็มีผลแค่ในเขตเมืองหลวงและปริมณฑลเท่านั้น ต้าอวี๋ ในปัจจุบัน ไม่ใช่ต้าอวี๋ในสมัยปฐมกษัตริย์อีกแล้ว”

“ฮ่องเต้อยู่ไกลสุดฟ้า อ๋องหัวเมืองต่างกุมอำนาจทหารไม่ขึ้นต่อใคร ขุนนางท้องถิ่นต่างคนต่างอยู่ คำสั่งราชสำนัก พอพ้นประตูเมืองหลวงออกมา จะยังมีความศักดิ์สิทธิ์เหลืออยู่กี่ส่วน ไม่มีใครบอกได้ ยกตัวอย่างชิงโจว โจววั่งก็คือฮ่องเต้ท้องถิ่นที่นี่ นอกจากส่งภาษีพอเป็นพิธีทุกปีแล้ว คำสั่งราชสำนักในยามปกติ โดยพื้นฐานแล้วก็แค่รับทราบแต่ไม่ปฏิบัติตาม”