บทที่ 251 ค่ายชิงเฟิงน่ะหรือ... อย่างกระจอก

ถานไถหมิงอวี่ยิ่งฟัง ดวงตายิ่งเป็นประกาย สีหน้าเปลี่ยนจากความงุนงง เป็นประหลาดใจ แล้วกลายเป็นเข้าใจกระจ่าง สุดท้ายกลายเป็นความปีติยินดีที่แทบจะเป็นการบูชา “พี่เขย! พี่... แผนพี่นี่มันชั่วช้าจริงๆ! สุดยอดไปเลย!” เขาตบหน้าขาฉาดใหญ่ ตะโกนอย่างตื่นเต้น

ถานไถหมิงเลี่ยและเฝิงหยวนที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วยังงงเป็นไก่ตาแตก เต็มไปด้วยความสับสน “เจ้าก็ทำตามที่ข้าบอก” จ้าวเหิงตบไหล่เขา “จำไว้ แสดงให้สมจริง อย่าให้แผนแตก”

“วางใจได้เลย!” ถานไถหมิงอวี่ตบหน้าอกรับประกัน บนใบหน้ามีรอยยิ้มชั่วร้ายที่กระเหี้ยนกระหือรือ “เรื่องแสดงละครข้าถนัดที่สุด! พี่เขย รอฟังข่าวดีได้เลย! รับรองจะจัดให้พวกมันอย่างสาสม!” พูดจบ เขาก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งตัวออกจากหอประชุมดั่งลมพายุ ปากฮัมเพลงทำนองเพี้ยนๆ ความตื่นเต้นดีใจนั้น ยิ่งกว่าเก็บทองก้อนได้เสียอีก

มองดูแผ่นหลังที่ร่าเริงเกินเหตุของน้องชาย ถานไถหมิงเลี่ยก็อดไม่ได้ “น้องเขย ตกลงเจ้าให้เขาไปทำอะไร?” เฝิงหยวนก็หูผึ่ง อยากรู้อยากเห็นจนถึงขีดสุด

จ้าวเหิงยิ้มอย่างลึกลับ ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ “ข้าให้เขาไปส่ง ‘ของขวัญชิ้นใหญ่’ ให้ท่านอัครเสนาบดีเว่ย”