บทที่ 252 ปวดฉี่หนึ่งหน ทำลายแผนจู่โจมกลางดึก

การสังเกตการณ์ในช่วงไม่กี่วันนี้ ทำให้เหล่าสายลับที่ซุ่มซ่อนอยู่ในที่มืดได้เปิดหูเปิดตา คนค่ายชิงเฟิงพวกนี้ แทนที่จะบอกว่าเป็นโจรเหี้ยมที่ยึดภูเขาเป็นราชา น่าจะบอกว่าเป็นชาวนาที่เพิ่งวางจอบเสียมแล้วติดการพนันเสียมากกว่า

ตะวันโด่งแล้วยังหาวหวอดๆ ทิ้งอาวุธไว้ข้างทาง จับกลุ่มกันเล่นไพ่ผายเจี่ยว ทอยลูกเต๋าสามสี่วง เสียงตะโกนดังไปไกลถึงป่าอีกด้าน “สูง สูง สูง! ตานี้ข้าลงห้าตำลึง!”

“ไปตายซะ เงินรางวัลเพิ่งได้เมื่อวาน วันนี้เจ้าจะผลาญให้เกลี้ยงเลยหรือไง?” ก้อนเงินกระแทกลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ดังปังๆ ท่าทางนั้นราวกับในมือไม่ใช่เงินขาวๆ แต่เป็นก้อนหินข้างทาง

สายลับที่นอนให้ยุงกัดอยู่ในพงหญ้าเห็นแล้วตาตุกริก พวกเขาเป็นหน่วยกล้าตายที่จวนอัครเสนาบดีเลี้ยงดู ยอมเอาชีวิตแลกเงิน แต่ละเดือนได้แค่เศษเงินไม่กี่ตำลึง แต่โจรพวกนี้กลับโยนเงินค่ากินอยู่ครึ่งปีของพวกเขาลงไปเล่นพนันหน้าตาเฉย นี่พิสูจน์ว่าโจรพวกนี้ไม่ขาดแคลนเงินทอง ความฟุ้งเฟ้อแบบมองเงินเป็นเศษดินนี้ ทำให้สายลับที่ยังไม่ได้ลงมือเกิดความอิจฉาริษยาขึ้นมาในใจ

สิ่งที่ทำให้ชายตาเขมั่นใจเป้าหมายยิ่งขึ้น คือบทสนทนาที่ลอยมาตามลม “ที่ท่านรองหัวหน้ายังมีเหล้าดีอยู่อีกเพียบ ได้ยินว่าชื่ออะไรนะ... รัม? ดื่มทีร้อนวูบไปทั้งตัว สะใจนัก!”