บทที่ 253 รางวัลตุ๊กตาทองทุกคน

พวกโจรภูเขาวิ่งพล่านไปมาราวกับแมลงวันหัวขาด อาวุธเก่าๆ ในมือเหวี่ยงไปมาอย่างสะเปะสะปะ หลายครั้งเกือบจะฟันโดนพวกเดียวกันเอง ฝีมือของสายลับเหนือกว่าพวกเขามาก เพียงแค่ชั่วไม่กี่อึดใจ ก็มีโจรภูเขาหลายคน “ร้องโหยหวน” ล้มลงไปกองกับพื้น ชายตาเขไม่สนใจปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้ เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว —— ถานไถหมิงอวี่

ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับภูตผี ลัดเลาะผ่านฝูงคนที่กำลังตะลุมบอน พุ่งตรงไปยังนายกองหนุ่มที่กำลังตะโกนโหวกเหวกสั่งการเละเทะคนนั้น “ไอ้บ้าพลัง ตายซะเถอะ!” เขาตะโกนเสียงต่ำ มีดสั้นในมือวาดวิถีประหลาด มุ่งตรงเข้าที่คอหอยของถานไถหมิงอวี่ “มาได้สวย!” ถานไถหมิงอวี่ไม่หลบไม่หลีก ในดวงตาทอประกายตื่นเต้น ทวนยาวในมือสั่นไหว ไม่ใช่เพื่อตั้งรับ แต่กลับฟาดสวนกลับไปที่หน้าของชายตาเขอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่า!

นี่มันการต่อสู้แบบแลกชีวิตชัดๆ! ชายตาเขด่าในใจว่า “ไอ้บ้า” จำต้องรั้งกระบวนท่ากลับเพื่อหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรงปานภูเขาถล่มนี้ ทวนยาวฟาดผ่านจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่พร้อมเสียงลมหวีดหวิว เศษหินแตกกระเด็น แรงเยอะชะมัด! เขาตกใจในใจ แต่พอมองเห็นเพลงทวนที่เน้นแต่ความรุนแรง ไร้ซึ่งเทคนิคชั้นเชิงของถานไถหมิงอวี่ ในใจก็ยิ่งมั่นใจ คนผู้นี้มีดีแค่แรงควาย ไม่น่ากลัว

ทว่า ในขณะที่เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการต่อสู้พัวพันกับถานไถหมิงอวี่ สถานการณ์ในอีกด้านหนึ่งของสนามรบ กลับเกิดการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดขึ้นอย่างเงียบเชียบ สายลับคนหนึ่งใช้ดาบปัดทวนไม้ของโจรภูเขาจนกระเด็น กำลังจะก้าวเข้าไปซ้ำ โจรภูเขาคนนั้นกลับกลิ้งตัวหลบแบบ “ลาขี้เกียจกลิ้งเกลือก” มาที่เท้าของเขา สายลับแค่นหัวเราะดูถูก ยกเท้าขึ้นหมายจะเหยียบหัวให้เละ แต่ในตอนนั้นเอง โจรภูเขาอีกคนข้างๆ ที่ดูเหมือนกำลังตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ก็ “บังเอิญ” สะดุดก้อนหินล้ม แล้วพุ่งเข้าชนเขาอย่างจัง

สายลับถูกโจมตีขนาบซ้ายขวา ลังเลไปเพียงเสี้ยววินาที โจรภูเขาที่อยู่ใต้เท้าก็ชักเชือกที่ซ่อนไว้ที่เอวออกมาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า พันข้อเท้าเขาไว้ แล้วกระชากอย่างแรง! “ตุบ!” สายลับเสียหลัก ล้มฟาดพื้นอย่างแรง โจรภูเขาที่พุ่งชนเมื่อครู่ก็ทับร่างตามลงไป ใช้เข่ากดแผ่นหลังเขาไว้แน่น ส่วนอีกคนก็รีบมัดมือมัดเท้าเขาจนแน่นหนา กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ประสานงานกันอย่างไร้รอยต่อ ไหนเลยจะมีความตื่นตระหนกเหมือนเมื่อครู่อีก?