บทที่ 254 หน้าผามังกรขาด เส้นทางชีวิตในยามจนตรอก

รัตติกาลมืดมิด ภายในหอประชุมค่ายชิงเฟิง เตาถ่านลุกโชนสว่างไสว แต่กลับไม่อาจขับไล่ความตึงเครียดที่ลอยอวลในอากาศได้ ถานไถหมิงอวี่พุ่งเข้ามาด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าประดับด้วยความตื่นเต้นระคนหงุดหงิด อารมณ์ที่ซับซ้อนทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยวไปหมด

“พี่เขย! พี่ใหญ่!” เขากระแทกทวนยาวหนักอึ้งลงพื้น เสียงดังตึ้บ “ทำตามที่พี่สั่งทุกอย่างแล้ว! หนีไปได้คนหนึ่ง ที่เหลือร่วงหมด! ข้าแสดงดีไหม? ไอ้ท่าทางบ้าดีเดือดนั่น ข้าแสดงเองยังเกือบเชื่อเองเลย!” เขาเล่าถึงการต่อสู้ที่ “ดุเดือดเลือดพล่าน” อย่างออกรสออกชาติ ว่าต้อง “ทุ่มสุดตัว” แค่ไหนถึงจะ “เอาชนะ” สายลับพวกนั้นได้ “อย่างทุลักทุเล” เก็บทุกรายละเอียดในบทละครของจ้าวเหิงมาเล่าได้อย่างมีชีวิตชีวา ถานไถหมิงเลี่ยพยักหน้าอย่างสุขุม ใบหน้าเผยความโล่งใจ แม้หมิงอวี่จะเป็นคนใจร้อน แต่งานที่สั่งการไป ไม่เคยทำให้ผิดหวัง

“คนเป็นล่ะ?” จ้าวเหิงไม่ได้ร่วมเยินยอ เพียงแค่ยกแก้วน้ำขึ้น ถามเรียบๆ ประโยคหนึ่ง พอพูดถึงเรื่องนี้ ความตื่นเต้นบนหน้าถานไถหมิงอวี่ก็เหี่ยวลงทันที เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด “อย่าพูดถึงเลย! แม่มันเอ๊ย พวกเดนตาย!” เขาทุบโต๊ะด้วยความเจ็บใจ “เพิ่งจะลากตัวกลับไป เตรียมจะสอบสวน ก็เจอดีเข้าให้ พองัดปากดู แม่เจ้าโว้ย แต่ละคนซ่อนเขี้ยวพิษไว้ในปาก! ไอ้สามคนที่จับมาได้ กัดถุงพิษฆ่าตัวตายหมด! ไม่เหลือรอดสักคน!”

นักรบเดนตาย สองคำนี้ผุดขึ้นในสมองของจ้าวเหิงและถานไถหมิงเลี่ยทันที ไม่ใช่สายลับธรรมดา ไม่ใช่จอมยุทธรับจ้างที่ทำเพื่อเงิน แต่เป็นนักรบเดนตายที่ถูกเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก หากภารกิจล้มเหลวหรือถูกจับ จะยอมตายโดยไม่ลังเล นี่แสดงว่า ความสำคัญที่เว่ยอู๋หยามีต่อเรื่องนี้ เหนือกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก

“บ้าเอ๊ย ไอ้พวกเดรัจฉานไร้ความเป็นคน!” ถานไถหมิงอวี่โกรธจนกระโดดโหยง “เสียแรงเปล่าเลย! งัดปากไม่ได้ แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าพวกมันสืบเจออะไรไปบ้าง? ไอ้ตัวที่หนีกลับไปได้ จะไปรายงานไอ้หมาแก่เว่ยอู๋หยายังไง?”