บทที่ 255 ถ่านกัมมันต์พิชิตหมอกพิษ

จ้าวเหิงพาเสี่ยวอู่กลับมาที่บ้านหินของตน ไฟในเตาอ่างกำลังลุกโชน ถานไถหมิงเยว่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ จับมือน้อยๆ ของผินผิน สอนนางเขียนชื่อตัวเองทีละขีด เมื่อเห็นจ้าวเหิงพาคนเข้ามา ถานไถหมิงเยว่ก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน นางรู้กาลเทศะ จูงมือเด็กทั้งสองเดินเข้าห้องด้านใน เปิดพื้นที่ให้พวกเขาคุยธุระกัน

จ้าวเหิงไม่พูดพร่ำทำเพลง กางแผนที่แผ่นใหญ่ออกบนโต๊ะทันที นี่คือแผนที่ที่เขาวาดขึ้นเองกับมือ ภูมิประเทศทั้งหมดของเทือกเขาหนิวเอ่อร์ปรากฏอยู่ในนั้น นิ้วมือของเขากดหนักๆ ลงไปที่ด้านหลังค่ายชิงเฟิง ตรงจุดที่ใช้ชาดสีแดงทำเครื่องหมายไว้ เป็นหน้าผาที่มีรูปร่างเหมือนสันหลังมังกรที่หักสะบั้น “หน้าผามังกรขาด” เสียงของจ้าวเหิงมั่นคงชัดเจน “ค่ายชิงเฟิงของเราดูเหมือนแข็งแกร่งดั่งทองแดงกำแพงเหล็ก แต่ความจริงแล้ว เรามีทางออกเพียงทางเดียว หากถูกกองทัพใหญ่ปิดล้อม ไม่สามารถฝ่าวงล้อมออกไปทางด้านหน้าได้ คนหลายพันคนในนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเต่าในไห”

สายตาของเสี่ยวอู่มองตามนิ้วของจ้าวเหิง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที แม้เขาจะไม่ใช่แม่ทัพนำศึก แต่ในฐานะยอดฝีมือด้านการคุ้มกัน จุดยุทธศาสตร์สำคัญเพียงนี้ เขามองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง “ความหมายของท่านอาจารย์คือ... เปิดเส้นทางถอย?”

“ถูกต้อง” จ้าวเหิงพยักหน้า “ลงจากหน้าผามังกรขาด ลัดเลาะผ่านหุบเขาด้านล่าง ก็มีความเป็นไปได้ที่จะออกสู่โลกภายนอก เส้นทางนี้ ต้องอยู่ในกำมือของพวกเรา เผื่อวันหนึ่งข้างหน้า หากค่ายต้านทานไม่อยู่จริงๆ เราสามารถถอนกำลังหนีทางนี้ได้อย่างปลอดภัย เส้นทางนี้ คือเส้นทางรอดของพวกเราทุกคน”

เขาเงยหน้ามองเสี่ยวอู่ แววตาจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เรื่องนี้ เดิมทีข้าตั้งใจจะมอบหมายให้หน่วยลาดตระเวน แต่สถานการณ์ด้านล่างไม่มีใครรู้แน่ชัด ไอหมอกพิษ แมลงพิษ สัตว์ร้าย... อันตรายรอบด้าน ข้าต้องการคนที่วรยุทธสูงส่ง จิตใจเข้มแข็งและไว้ใจได้ ไปสำรวจกับข้า ข้าคิดไปคิดมา เจ้ากับหวังหย่วนคือคนที่เหมาะสมที่สุด”