บทที่ 256 การสังหารหมู่ที่นองเลือด! ความน่าสะพรึงมาเยือน (ชนจีนอีกรอบ)

วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ที่หน้าผาด้านหลังค่ายชิงเฟิง ตรงจุดที่จะหย่อนบันไดเชือกเพื่อลงสู่หน้าผามังกรขาด ลมหนาวพัดกรรโชก บาดผิวหน้าจนเจ็บแสบ ท่ามกลางเสียงลม เต็มไปด้วยผู้คนที่ยืนเงียบงัน ถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงอวี่ เฉินซานหยวน และแกนนำของค่ายทุกคนมากันครบ พวกเขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ริมฝีปากเม้มแน่นและสายตาที่เคร่งขรึม ทำให้หน้าผาแห่งนี้ปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งและเศร้าสลด

จ้าวเหิงสวมชุดรัดกุม ด้านหลังสะพายเป้แบบง่ายๆ ที่ทำจากหนังวัวและโครงไม้ ภายในบรรจุเสบียงอาหาร ถุงน้ำ และ “อาวุธลับ” ที่ไม่มีใครรู้ว่าคืออะไรจนตุงเป้ เขาหยิบ “หน้ากาก” รูปทรงประหลาดหลายอันออกมา ส่งให้คนทั้งเจ็ดที่อยู่ด้านหลัง “เก็บไว้กับตัวให้ดี ถึงฤดูนี้ไอหมอกพิษจะไม่หนาแน่น แต่กันไว้ดีกว่าแก้”

เสี่ยวอู่ จางหยวน และชายฉกรรจ์ที่คัดเลือกมาอย่างดีอีกห้าคน รับอุปกรณ์ป้องกันอันแปลกประหลาดนี้เก็บเข้าอกเสื้ออย่างระมัดระวัง สายตาที่พวกเขามองจ้าวเหิง ไม่มีแววหวาดกลัว มีเพียงความเชื่อใจอย่างที่สุด ทุกคนติดอาวุธครบมือ ถือหน้าไม้กล “เสินจี” รุ่นปรับปรุงล่าสุด และที่เอวห้อยดาบซิ่วชุนรุ่นใหม่ที่จางแขนเหล็กตีเลียนแบบดาบ “เทียนหลาน”

“พี่เขย...” ถานไถหมิงอวี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงอู้อี้เหมือนถูกบีบออกมาจากหน้าอก “ถ้าท่านกล้าตายอยู่ข้างล่างนั่น ข้าจะ... ข้าจะเผาจวนอัครเสนาบดีของเว่ยอู๋หยาเป็นเพื่อนท่าน!” คำขู่ที่โหดเหี้ยมนี้ แฝงความบ้าบิ่นแบบเด็กหนุ่มเลือดร้อน แต่กลับเป็นความห่วงใยที่จริงใจที่สุดของเขา จ้าวเหิงขำพรืด ตบไหล่เขาอย่างแรง “วางใจเถอะ ข้ายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย”

เขาหันไปมองถานไถหมิงเลี่ย พี่ใหญ่ท่านนี้ไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่พยักหน้าให้เขาหนักๆ หมื่นพันคำพูด รวมอยู่ในสายตาเดียว สุดท้าย สายตาของจ้าวเหิงหยุดอยู่ที่ถานไถหมิงเยว่ นางไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินเข้ามาเงียบๆ ยื่นปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ จัดปกเสื้อที่ถูกลมเช้าพัดจนยุ่งเหยิงให้เขา การเคลื่อนไหวของนางแผ่วเบา เชื่องช้า ราวกับต้องการยืดเวลาในวินาทีนี้ออกไปชั่วนิรันดร์