บทที่ 257 ราตรีมาเยือน เสียงหมาป่าเห่าหอนระงม

จ้าวเหิงเดินเข้าไป กวาดสายตามอง หัวใจก็ดิ่งวูบลงทันที รอยเท้าตรงนั้นมีหลากหลายชนิด มีทั้งกวาง แพะป่า หรือแม้แต่รอยกีบเท้าขนาดใหญ่ของหมูป่าหลายรอย แต่ที่มีจำนวนมากที่สุด คือรอยเท้าที่ชัดเจน รูปร่างเหมือนดอกเหมยที่มีรอยกรงเล็บติดอยู่ หมาป่า!

และไม่ใช่แค่ตัวสองตัว ดูจากความหนาแน่นและความสับสนวุ่นวายของรอยเท้า อย่างน้อยต้องเป็นฝูงหมาป่าขนาดมหึมาที่มีจำนวนหลายสิบตัว หรืออาจถึงร้อยตัว! ดูเหมือนพวกมันจะยึดที่นี่เป็นแหล่งน้ำประจำ “แม่มันเอ๊ย...” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งมองรอยกรงเล็บหมาป่าที่เกลื่อนพื้น อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจหนาวเหน็บเข้าปอด มือกระชับหน้าไม้กลเสินจีแน่นโดยสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น สายตาของจางหยวนก็ถูกดึงดูดด้วยพุ่มไม้สูงครึ่งคนข้างลำธาร เขาแหวกกิ่งไม้ใบไม้ออก รูม่านตาหดเกร็งกะทันหัน “นี่... นี่มัน...” ทุกคนมองตามเสียงไป เห็นเพียงด้านหลังพุ่มไม้นั้น มีโครงกระดูกขนาดใหญ่สามสี่โครงนอนกองอยู่ บนโครงกระดูกสีขาวโพลน ยังมีเศษหนังและเนื้อที่ถูกกัดกินจนเละเทะห้อยรุ่งริ่ง ดูจากกะโหลกขนาดใหญ่และเขี้ยวคู่นั้น ชัดเจนว่าเป็นหมูป่าตัวโตเต็มวัยหลายตัว

สภาพการตายของพวกมันน่าเวทนาอย่างยิ่ง ท้องถูกคว้านจนเปิดอ้า เครื่องในถูกลากกระจัดกระจายไปทั่ว กระดูกขาที่แข็งแรงเต็มไปด้วยรอยฟันลึก บางชิ้นถึงกับถูกกัดจนหักสะบั้น เผยให้เห็นตอกระดูกสีขาว นี่ไม่ใช่การล่าเหยื่อธรรมดา นี่คือการสังหารหมู่ที่นองเลือด! ความหนาวเหน็บพุ่งจากฝ่าเท้าทะลุถึงกระหม่อมของทุกคน สามารถฉีกทึ้งหมูป่าตัวโตที่ดุร้ายให้มีสภาพเช่นนี้ได้ ฝูงหมาป่าต้องดุร้ายเพียงใด? และต้องมีจำนวนมหาศาลขนาดไหน?

“อย่า... อย่าบอกนะว่าหลงเข้ามาในรังหมาป่าแล้ว?” ชายหนุ่มอายุน้อยคนหนึ่งเสียงเริ่มสั่น “ทุกคนระวังตัว! สังเกตรอบด้าน!” จ้าวเหิงตวาดเสียงเข้ม เสียงของเขาไม่ดัง แต่เหมือนค้อนหนักทุบเรียกสติทุกคนให้ตื่นจากความกลัว