บทที่ 258 สิ้นเสียงคำสั่ง หน้าไม้ฉีกกระชาก

เสียงนั้นไม่ดังมาก แต่กลับมีพลังทะลุทะลวงสูง ยาวนานและโหยหวน ราวกับดังมาจากที่ไกลแสนไกล แต่ก็เหมือนดังก้องอยู่ข้างหู มันแตกต่างจากเสียงลมโดยสิ้นเชิง แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตที่มีทั้งความป่าเถื่อนและความเย่อหยิ่ง ร่างกายของจางหยวนเกร็งแน่นในทันที เหมือนคันธนูที่ขึ้นสายจนตึง เขาเอียงหูฟัง สีเลือดบนใบหน้าจางหายไปอย่างรวดเร็ว “หมาป่า!” เขาเค้นคำนี้ออกมาจากไรฟัน

หัวใจของจ้าวเหิงดิ่งวูบตาม หมาป่าไม่ได้น่ากลัว ชายฉกรรจ์ค่ายชิงเฟิงก็เคยล่าหมาป่ากันมาแล้ว แต่ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ อุบัติเหตุใดๆ อาจถูกขยายความรุนแรงขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “อย่าตื่นตูม อาจจะแค่เดินผ่าน” จ้าวเหิงพูดปลอบ ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสียงหมาป่าหอนอีกเสียงก็ดังตามมาทันที ใกล้กว่าเสียงเมื่อครู่ และดังก้องกังวานกว่า ตามด้วยเสียงที่สาม ที่สี่... เสียงหอนดังระงมจากทุกทิศทุกทาง ราวกับตาข่ายที่มองไม่เห็น กำลังค่อยๆ บีบเข้ามาจากความมืด

เสี่ยวอู่ที่เฝ้ายามกะดึกพิงผนังถ้ำงีบหลับอยู่ ลืมตาโพลงขึ้นทันที สายตาคมกริบดุจมีด ชายฉกรรจ์คนอื่นที่หลับสนิทก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงหอนที่ต่อเนื่องไม่หยุด ต่างผุดลุกขึ้นนั่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสงสัย “ทุกคนเงียบ!” จ้าวเหิงตวาดเสียงต่ำ เสียงไม่ดัง แต่ทำให้ความวุ่นวายสงบลงทันที

เขาไม่สนใจความเครียดของคนที่อยู่ด้านหลัง แต่รวมสมาธิทั้งหมดไปที่การฟัง ประสบการณ์เอาชีวิตรอดในป่าหลายปีจากชาติก่อน ทำให้เขามีประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมเหนือคนทั่วไป ในช่วงจังหวะที่เสียงหอนหยุดพัก เขาจับสังเกตเสียงเล็กๆ ที่ผิดปกติได้ ไม่ใช่เสียงลม และไม่ใช่เสียง “กรอบแกรบ” ของหิมะที่ถูกเหยียบ มันเป็นเสียง “ซรวบๆ” ที่เบาหวิวและมีจังหวะจะโคน เหมือนกับฝ่าเท้านับไม่ถ้วนเหยียบลงบนหิมะ กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างไม่ช้าไม่เร็ว

เขามองไปทางทิศที่เสียงดังมา รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง ที่เนินหิมะฝั่งตรงข้ามหุบเขา ห่างออกไปราวร้อยจั้ง (330 เมตร) ปรากฏจุดแสงสีเขียวมรกตขึ้นจุดหนึ่ง จุดแสงนั้นเล็กมาก เหมือนหิ่งห้อยในคืนฤดูร้อน แต่บนพื้นหิมะที่ถูกแสงจันทร์ย้อมจนขาวโพลนนี้ กลับดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ ตามด้วยจุดที่สอง จุดที่สาม... สว่างขึ้นข้างๆ จุดแสงนั้น มาทีละสอง ทีละสี่