บทที่ 260 ย่างเนื้อรักษาแผล ฝูงหมาป่าเป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย

ในถ้ำเงียบสงัด มีเพียงเสียง “เปรี๊ยะ” ของฟืนในกองไฟที่แตกปะทุ เสียงหายใจหนักหน่วงของเหล่าชายฉกรรจ์ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่จับตัวเป็นก้อนในอากาศ บนร่างของทุกคนต่างเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ทั้งเลือดหมาป่า และเลือดของตัวเอง ดวงตาของจ้าวเหิงจับจ้องอยู่ที่คนเพียงคนเดียว สมาธิทั้งหมดของจ้าวเหิงจดจ่ออยู่ที่แขนของเสี่ยวอู่ รอยกรงเล็บห้าสาย หนังและเนื้อฉีกขาดจนเปิดอ้า เผยให้เห็นเอ็นสีขาวและกล้ามเนื้อสีแดงคล้ำด้านใน เลือดไม่ได้แค่ไหล แต่พุ่งออกมาเป็นระลอกตามจังหวะการเต้นของหัวใจ นองเป็นแอ่งเล็กๆ บนพื้นอย่างรวดเร็ว

“น้ำ! ผ้าสะอาด! ขยับกันหน่อยสิ!” เสียงของจ้าวเหิงไม่ดัง ไม่มีอารมณ์ใดเจือปน แต่กลับเหมือนแส้ที่ฟาดลงบนเส้นประสาทของทุกคน ชายฉกรรจ์ที่ยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรงหลังการต่อสู้สะดุ้งสุดตัว รีบกุลีกุจอค้นหาข้าวของในเป้ของตน จ้าวเหิงคุกเข่าข้างหนึ่ง ประคองไหล่เสี่ยวอู่ ให้เขาพิงผนังถ้ำนั่งให้มั่นคงข้างกองไฟ “ท่านอาจารย์ ข้าไม่เป็นไร...” ริมฝีปากของเสี่ยวอู่ไร้สีเลือด เสียงแผ่วเบา แต่ยังคิดจะทำให้จ้าวเหิงสบายใจ “หุบปาก” จ้าวเหิงไม่เงยหน้า พูดออกมาสองคำ

ชายคนหนึ่งเคลื่อนไหวเร็วที่สุด ส่งถุงน้ำและผ้าป่านที่พอจะสะอาดอยู่บ้างมาให้ จ้าวเหิงดึงจุกถุงน้ำออก ไม่ได้เทราดแผลโดยตรง แต่ควบคุมสายน้ำ ให้ชะล้างคราบเลือดสกปรกบริเวณขอบปากแผลอย่างละเอียด ทันทีที่ของเหลวเย็นเฉียบสัมผัสเนื้อแดงสด ร่างของเสี่ยวอู่ก็กระตุกเฮือก เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงกรอดๆ ในลำคอส่งเสียงครางอู้อี้ที่ถูกกดข่มไว้อย่างสุดกำลัง

จ้าวเหิงรู้ว่าแค่นี้ยังไม่พอ สิ่งสกปรกบนกรงเล็บหมาป่า บวกกับสภาพแวดล้อมในถ้ำนี้ หากติดเชื้ออักเสบขึ้นมา แขนข้างนี้ของเสี่ยวอู่เป็นอันจบเห่ สีหน้าของจ้าวเหิงไม่เปลี่ยน ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหนังวัวที่พกติดตัว คนในค่ายต่างรู้ดีว่ากระเป๋าใบนี้คือของส่วนตัวของท่านอาจารย์จ้าว ข้างในบรรจุของแปลกๆ ที่พวกเขาดูไม่รู้เรื่อง แต่มีประโยชน์มหาศาล ไหดินเผาขนาดเท่าฝ่ามือใบเล็กถูกหยิบออกมา ปากไหปิดแน่นด้วยจุกไม้ก๊อก จางหยวนขยับเข้ามาดูไหธรรมดาๆ ใบนั้ ด้วยสีหน้าสงสัย

จ้าวเหิงไม่พูดพร่ำ ใช้นิ้วโป้งดันจุกไม้ แล้วดึงออกแรงๆ “ป๊อก” เสียงเบาๆ ดังขึ้น กลิ่นที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดระเบิดออกในถ้ำทันที กลิ่นนั้นฉุนเฉียวรุนแรงอย่างที่สุด พุ่งเข้าจมูกทะลุถึงสมอง “เหล้าแรงอะไรขนาดนี้!”